02/21/2020
Work and travel 2019 (Old orchard Beach, Maine)
สวัสดีอีกครั้ง กับการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ของเพจแปกเป้ตะลอนเป็นกรรมกรต่างแดน. หลังจากหายไปนานร่วม 200 ปีนรก
การเดินทางใน chapter ใหม่ หลังจากสบัดผมบ๊อบสั้นเท่าติ่งหูใส่คนสัมภาษณ์วีซ่า ผ่านแบบฉลุย การเตรียมตัวจัดกระเป๋าก็ถือว่าเป็นเรื่องไม่ยากอีกต่อไป ความที่มีความมั่นหน้ามั่นใจพอสมควร เลือกเมืองที่ชื่อว่า Maine ซึ่งเกิดมาจนโตอายุร่วม 23 ปี ก็ยังไม่เคยรู้จัก ไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อเมืองนี้เลยแม้แต่น้อย. ในใจกะเทยก็คิดว่า ซัมเมอร์ เอย ทะเลเอย ต้องร้อนแน่ๆ ชั้นจะไม่เอาเสื้อคลุมเสื้อ coat ต่างๆไปให้หนักกระเป๋า กระเป๋าชั้นต้องเต็มด้วยสกินแคร์เครื่องประทินผิว ของกิน มาม่า 🧂🧃เครื่องปรุงเครื่องเทศปานว่าจะไปสมัครมาสเตอร์เซป ยูเอสเอ 🇺🇸
✈️🛫🛬🛩🇺🇸 การเดินทางของกะเทยที่มาพร้อมกับความมั่นใจ เริ่มจะไม่ดีนัก เนื่องจากลืม activate ซิมการ์ด ที่พี่ๆจาก Ihappy education จัดเตรียมจัดหาไว้ให้ รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเครื่องบินลำใหญ่ของ Cathay Pacific ที่มีประชากรจีนร้อยละ99.99% ของผู้โดยสาร(งดดราม่าเรื่องracist). หลังจากที่เครื่องบินเชิ่ดหัวขึ้นจากสนามบินสุวรรณภูมิ ดิชั้นก็สังเกตขึ้นได้ว่า ป้าคนข้างๆต้องการจะมีปฏิสัมพันธ์กับดิชั้น เนื่องจากนางมีกริยาท่าที ที่จ้องชั้นปานว่าชั้นหน้าเหมือนลูกนาง จนในที่สุดนางก็เอ๋ยปากขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษว่า Are you cambodian? คำถามนี้เหมือนกับมีคนเอาตีนไซต์ 42 มีถีบหน้ากะเทย กูเหมือนทุกประเทศ ตุรกี กัมพูชา อินเดีย แต่กูไม่เหมือนคนไทย จบ เราก็เลยยิ้มอ่อนๆ แล้วตอบไปว่า No, I’m 100% Thai แต่ด้วยจริตและสำเนียงบริติชของคุณแพร วทานิกา anyway หลังจากที่สนทนาพาทีกับป้าจากแคมโบเดีย และทานอาหารเช้าสุดอร่อยของสายการบินคาเท่ แปซิฟิค หลับตื่น15รอบจนหน้าเมือก กลิ่นตัวกะเทยคือไม่ต้องพูดถึง เครื่องบินลำโตก็พาประชากรนานาชาติ ลงจอดที่สนามบิน บอสตันได้อย่างปลอดภัย แม้มีฝนตกหนัก. จนสุดท้ายต้องบอกลา บ๊ายบาย ป้าแคมโบเดียจ๋า เราต้องจากลากันก่อน.
หลังจากที่ลงเครื่องเป็นที่เรียบร้อย ผ่านตม. แบบฉลุย แต่ในใจก็กลัวเจ้าหน้าที่จะแหก ระเบิด ทุบ กระเป๋า พร้อมกับยึดหมูหยอง มาม่ารสหมู หรือรสดี ที่เป็นวัตถุดิบหลักในการทำอาหารทุกจาน แต่กะเทย บุญหนัก เลยรอดมาได้ อย่างสบายๆ
สิ่งที่รู้สึกและสัมผัสได้หลังจากก้าวท้าวไซต์ 42 ออกจากอาคารผู้โดยสารก็คือ อีเหี้ย. หนาวมาก. หนาวสุดใจ นึกว่าอยู่บนยอดดอยอินทนนท์ หรือขี่ลามะลัดเลาะเทือกเขาอยู่แทบเนปาลดิชั้นก็ไม่แน่ใจ อุณหภูมิตอนนั้นอยู่ที่ประมาณ 8 องศา แล้วมีฝนตก คือนรกมาก เหมือนเอลซ่าขี่กวางผ่านบอสตันไปเมื่อวานกะเทยไม่มีเสื้อหนาๆหรือเสื้อโค้ตเลย. มีแต่ฮูดดี้ตัวน้อยๆ กับกางเกงขายาว. ซึ่งเอาออกมาใส่ประทังชีวิต. หลังจากที่กะเทย จะตายเพราะอากาศ ต่อไปจะตายเพราะไม่รุ้จะไปไหน ซิมอินเตอร์เน็ตที่พึ่งแอคติเวตไป10นาทีที่แล้วก็ต้องรออย่างน้อย24 ชั่วโมงในการดำเนินการ. เอาว่ะ มีปากก็ต้องถาม ..... หลังจากที่ได้บทสรุป การเดินทางจาก บอสตัน ไป old orchard beach ได้ความว่าต้องนั่งรถไปหรือไม่ก็รถบัส กะเทยเลย เลือกนถบัส greyhound ที่เป็นที่รู้จักของเด็กๆ J1 เดินทางจาก สถานนี้ south station ไปเมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่า old Orchard Beach โดยปราศจากอินเตอร์เนต เจ้าของบ้านที่จะไปพักไม่ตอบเมล์ และไม่รู้ว่าบ้านที่จะไปอยู่ คือหลังไหน อยู่ไหน. .... เหตุการของกะเทยจะเป็นเช่นไรต่อไปในอุณหภูมิต่ำกว่า 5 องศา โปรดติดตามตอนต่อไป
ช่วยไลค์ช่วยแชร์เป็นกำลังใจให้กระดูกข้อต่อนิ้วกะเทยที่ใช้ในการพิมพ์ด้วยด้วยค่ะ.
แล้วพบกับกะเทยในอีพีต่อไป
ขอบคุณและสวัสดีค่ะ 🙏🏻🙏🏻