30/05/2026
ลุงแอดมินเพจนี้เขาชอบเดินไปหลงป่าทีละหลายๆวัน😁
“ถนนเส้นยุทธศาสตร์ คลองลาน – อุ้มผาง”
เส้นทางที่ครั้งหนึ่ง…เคยถูกวางให้เป็นเส้นเลือดใหญ่ของความมั่นคง
บางช่วงของถนนสายนี้ได้หายไปจากแผนที่ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1117 เหลือไว้เพียงร่องรอยกลางผืนป่า และเรื่องเล่าจากคนที่เคยผ่านมันมา
ในอดีต ถนนสายคลองลาน – อุ้มผาง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1117 ถูกสร้างขึ้นเพื่อภารกิจด้านความมั่นคง ใช้เป็นเส้นทางลำเลียงกำลังพล เสบียง และยุทโธปกรณ์ เพื่อสนับสนุนการปฏิบัติหน้าที่ของทหารและตำรวจ ในยุคการกวาดล้างฝ่ายที่ถูกเขียนขึ้นว่าเป็นผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์
แต่เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง… จึงมีการหยุดก่อสร้างเพิ่ม และปิดเส้นทางเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อธรรมชาติ
การก่อสร้างก็หยุดลง บางส่วนของถนนถูกปล่อยให้เงียบงัน บางช่วงถูกธรรมชาติค่อย ๆ กลืนคืนกลับไป
ปัจจุบัน ถนนสายนี้ทอดตัวผ่านผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์ บางส่วนอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ และอุทยานแห่งชาติคลองลาน
ขณะที่ช่วง กม.94.5 – 115 อยู่ในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง จังหวัดตาก และยังคงเหลือระยะทางอีกกว่า 28 กิโลเมตร ที่ไม่เคยถูกสร้างต่อจนเสร็จ ตลอดแนว…ยังคงเป็นป่าธรรมชาติที่สมบูรณ์
๏ หลังจากหลงป่าอยู่เกือบ 2 วัน บริเวณรอยต่อระหว่างเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง และอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ (เรื่องเล่าจากสหายที่ตายไปแล้ว)
เราเดินตามลำห้วยมาเรื่อย ๆ ข้ามน้ำไปมา วันหนึ่งไม่ต่ำกว่า 40 เที่ยว จากห้วยอุ้มผางเข้าสู่คลองไพ เพื่อเชื่อมต่อไปยังคลองสวนหมาก ปลายทางบ้านวุ้งกระสัง จังหวัดกำแพงเพชร
๏ ป่าแถบนี้…มีคลองย่อยมากเหลือเกิน บางช่วงต้องเดินเลี่ยงขึ้นเขา และช่วงที่เดินเลี่ยงขึ้นเขานี่เอง ทำให้เราหลงเข้าไปอีกคลองหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ตอนแรกยังคิดว่าเป็นเพียง “การไปผิดทาง” แต่เมื่อเดินมาเกือบ 3 ชั่วโมง พิกัด “ผาแดง” ที่ควรจะเห็นกลับไม่ปรากฏ มารู้ตัวอีกที… เราหลงเข้าไปตามห้วยน้ำโป่งเสียแล้ว
.
วันนั้นจึงต้องหยุดเดิน ตั้งหลัก วางแผนใหม่ กว่าจะหาที่พักได้ ก็ปาเข้าไปเกือบ 2 ทุ่ม
๏ การหลงอยู่ 2 วัน ยังไม่รวมเวลาหาทางกลับสู่เส้นทางเดิม อาหารที่เตรียมมาสำหรับ 10 วัน เริ่มลดลงอย่างน่ากังวล
แผนจึงเปลี่ยน จากการเดินต่อ
กลายเป็น “หาทางออกจากป่า”
เราปรับพิกัดไปยัง “ช่องเย็น”
เพื่อหาเสบียงและตั้งหลักใหม่
ก่อนตัดสินใจอีกครั้งว่า
จะกลับเข้าสู่เส้นทางเดิมหรือไม่
๏ ก่อนเดินทาง ก็พอทราบข้อมูลมาว่า จุดที่เราเดินอยู่นั้น อยู่ไม่ไกลจากถนนที่ครั้งหนึ่งเคยเชื่อม อ.คลองลาน – อ.อุ้มผาง
๏ เข็มทิศถูกหมุนไปยังทิศตะวันออก มีดอีโต้เก่า ๆ ถูกหยิบกลับมาใช้อีกครั้งเราฟันทาง ตัดขึ้นเขา เพื่อไปหาคลองน้ำที่ไหลลงสู่คลองไพ เพราะหากย้อนกลับทางเดิม คงเสียเวลาอีกมาก
เมื่อจับแนวคลองไพได้ เราก็ตัดตรงมุ่งตะวันออก เดินตามรอยช้างขึ้นไป คิดอยู่เพียงอย่างเดียวว่า… “ยังไงก็ต้องเจอถนน”
๏ แต่เวลา 1 ทุ่มผ่านไป 2 ทุ่มก็แล้ว…ถนนที่ว่ามันอยู่ตรงไหน ? หรือว่าถนนทั้งเส้นหายไปแล้วจริง ๆ
ไปต่อคงลำบากเราจึงตกลงหาที่พักก่อน รอให้แสงเช้าช่วยนำทาง ระหว่างนั้นสายตากลับไปสะดุดกับแท่งบางอย่าง สิ่งที่ดูแล้ว ยังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้น
ใช่แล้ว… มันคือ “หลักขอบถนน”
เรายืนอยู่ด้านบนมันแล้ว
และเดินอยู่บนถนนเส้นนี้มาได้ระยะหนึ่งแล้ว
เพียงแต่มัน…ไม่เหมือนถนนอย่างที่เคยจินตนาการ เพราะสภาพทุกอย่าง
ถูกปกคลุมด้วยป่า ต้นไม้ใหญ่ หญ้ารก เถาวัลย์ จนแทบไม่มีร่องรอยของคนเดิน
เพื่อให้หายสงสัยผมใช้มีดอีโต้
ที่ไม่ได้ปลุกเสกอะไรมาทั้งนั้น
ขุดลงไปในดินขุดลงไปไม่ลึกนัก…
ก็พบกับร่องรอยของ “ยางมะตอย”
ถนนจริง ๆ
ยังคงนอนอยู่ใต้ป่าผืนนี้
ความสงสัยหายไป ความมั่นใจกลับมา
เกือบ 5 ทุ่มในวันนั้นถนนที่หายไปจากแผนที่
กลับกลายเป็น “ทางรอด”
เราค้างคืนบนถนนเส้นนั้น 1 คืน ก่อนรุ่งสาง… มันจะกลายเป็นเส้นทางนำเราเข้าสู่ “ช่องเย็น” อย่างทุลักทุเล กับถนน…ที่ไม่ใช่ถนนอีกต่อไป
เส้นทางที่ถูกธรรมชาติลบออกจากแผนที่ เส้นทางที่ถือกำเนิดขึ้นจากความขัดแย้งของผู้คนในอดีต แม้เสียงปืนจะเงียบลงไปนานแล้ว แต่ทุกวันนี้กลับเกิด “ความเห็นต่าง” ขึ้นมาอีกครั้ง
ระหว่างคนที่อยากเห็นการรื้อฟื้นถนนสายนี้
ให้สร้างต่อจนถึงอุ้มผาง
กับอีกฝ่าย…ที่เชื่อว่าบางเส้นทาง อาจควรปล่อยให้ธรรมชาติ
เป็นผู้ตัดสิน
#สะพายเป้
#เรื่องเล่าจากสหาย
#นิยายป่า
