W zasadzie jest to forma narciarstwa, lecz polega na wykorzystaniu nart w sposób nieco inny niż tradycyjnie. Mianowicie, narciarz porusza się wykorzystując małe skrzydło o specjalnej konstrukcji i mniejszych rozmiarach od standardowej paralotni. Łapie weń wiatr, dzięki czemu przemieszcza się w wybranym przez siebie kierunku, również i w górę stoku. Czyli wiatr jest dla narciarza swego rodzaju "nap
ędem". Narciarz może osiągnąć prędkość nawet rzędu 70 km/h - wszystko zależy od siły wiatru. A jeśli odpowiednio wykorzysta wiatr, narciarz może nawet unieść się w powietrze, wykonać niski, krótki lot, po czym miękko opada na ziemię i jedzie dalej. Narciarz o większych umiejętnościach podczas skrętów i zmiany kierunku jazdy potrafi wykonywać widowiskowe skoki i inne efektowne ewolucje lub manewry nad stokiem. Jednakże snowgliding to przede wszystkim narciarstwo - kontakt z ziemią i jazda na nartach jest tu najważniejsza. Chodzi przecież o to, aby ślizgać się po śniegu. Snowgliding może nie tylko stanowić alternatywę dla narciarstwa zjazdowego, lecz może to być również sposób na podróżowanie zimą po otwartych przestrzeniach, lub nawet przemieszczanie się w górach. Podczas wycieczek górskich stanowiłby znakomite uzupełnienie dla skitouringu, pozwalając w krótszym czasie pokonać większe przestrzenie przy mniejszym wysiłku fizycznym. Narodziny snowglidingu Szybowisko Bezmiechowa 1998r. Ten nietypowy sposób jazdy na nartach został wynaleziony nie na stokach alpejskich, czy w Skandynawii, lecz w... naszych polskich Bieszczadach! Człowiekiem, który wymyślił snowgliding oraz opracował technikę jazdy jest Wacław Kuzło, instruktor w Grupy Prowing. Przez cztery lata, podczas długich samotnych godzin spędzonych na bieszczadzkich połoninach, pracował nad techniką, doskonalił ją, wykorzystując przy tym swoje doświadczenie pilota paralotni. A teraz przekazuje swoją wiedzę i umiejętności innym. Swoje umiejętności prezentował także w Norwegii na płaskowyżu Hardangervidda, gdzie trenują polarnicy, by nauczyć ich, w jaki sposób podczas ekspedycji powinni przemieszczać się efektywnie na śniegu wykorzystując technikę snowglidingową. Snowgliding uprawiać może każdy i praktycznie wszędzie - zarówno w górach, jak i na płaskim terenie, na przygotowanym stoku lub w kopnym śniegu. Wystarczy umiejętność jazdy na nartach, opanowanie techniki sterowania skrzydłem oraz odpowiednie skoordynowanie obu tych elementów. Snowgliding bywa mylony ze snowkitingiem oraz speedridingiem, ponieważ w tych dyscyplinach sportu wykorzystuje się narty i skrzydło. Jednakże snowgliding jest w zasadzie sportem dla każdego, podczas gdy speedriding jest przecież sportem ekstremalnym - polega wszakże na "ostrej" jeździe na nartach w dół wysokimi, stromymi zboczami górskimi. Snowgliding można trenować w sezonie letnim wówczas mówimy na tę formę treningu Parakiting. Uwaga! Nazwa "SNOWGLIDING" oraz "PARAKITING" na terenie Polski przypisana jest do określonej dyscypliny sportu (zgodnie z opisem powyżej) i jest prawnie chroniona. Wykorzystywanie techniki snowglidingu w połączeniu ze skrzydłami typu paralotnia na terenie powstania tej dyscypliny (Szybowisko Bezmiechowa) bez zgody autora jest niezgodne z polskim prawem.
