13/07/2026
මහ වැස්සක්. කොළඹ අහස එකපාරටම කළු කරලා දාපු හැන්දෑවක, කොටුව ස්ටේෂම ඉස්සරහ මිනිස්සු ගොඩක් අතරේ මමත් හිරවෙලා හිටියා. ඔෆිස් එකේ ඉඳන් එළියට බහිද්දිම පටන් ගත්තු වැස්ස, නවතින පාටක් පේන්න තිබුණේ නෑ. කුඩයක්වත් නොතිබුණු මම, පාර අයිනේ කඩේක වහළෙකට මුවා වෙලා හිටියේ ගෙදර යන්න විදියක් කල්පනා කරමින්. පාරේ යන ත්රීවීල් එකක් නවත්තගන්න අත දැම්මත්, එක්කෝ "යන්න බෑ" කියනවා, නැත්තම් වැස්ස නිසාම අහන ගාණ ඇහුවම කලන්තෙ හැදෙනවා.
වෙලාව රෑ 7ත් පහුවෙලා. මහන්සියයි, බඩගින්නයි, කේන්තියයි ඔක්කොම එකතු වෙලා හිත පුදුම විදියට අවුල් වෙලා තිබුණේ. ගෙදර යන්න විදියක් නැතුව ළතවෙනකොට තමයි මම ෆෝන් එක අතට ගත්තෙ. Rido ඇප් එක ඕපන් කරලා ටැප් කීපයක් කරද්දිම මගේ හිතට ලොකු සහනයක් දැනුණා. "Sunil - WP QX ****" විනාඩි තුනකින් ඔබ සිටින තැනට පැමිණේවි කියලා තිරයේ වැටුණා.
හරියටම විනාඩි තුනයි. රතු පාට ත්රීවීල් එකක් වතුර විසි නොකර පරිස්සමට මගේ ඉස්සරහින් නැවැත්තුවා.
"මිස් නුගේගොඩට නේද? ඉක්මනට නගින්න, තෙමෙයි!" රියදුරු අසුනේ හිටපු මැදිවියේ මාමා බොහොම ළෙන්ගතුව කතා කළා.
මම ඉක්මනට ඇතුළට නැග්ගා. සීතල වැස්සෙන් බේරුණු ගමන් ඇඟට දැනුණේ පුදුම සනීපයක්. වීල් එක ඇතුළෙ සුවඳකුත් තිබුණා, එච්.ආර්. ජෝතිපාලගෙ පරණ සින්දුවක් හෙමිහිට ප්ලේ වෙනවා. වැස්සත් එක්ක ඒක මාරම සහනයක්. ඉතින් ලොකු දවසකට පස්සේ මනසට දැනුණේ පුදුම නිදහසක්.
"මේ වැස්සෙ හයර් යන්න අමාරු නැද්ද ඉතින්?" මම කතාවකට මුල පිරුවා.
"අපෝ නෑ මිස්. ඉස්සර නම් වැස්සට පාර අයිනේ තෙමි තෙමි ඉන්න ඕනෙ මිනිස්සු එනකන්. ගණන් කතා කරන්න ගියාමත් මගීන් එක්ක රණ්ඩුවෙනවා. සමහරු හිතන්නේ අපි ගසා කනවා කියලා. මොකද සමහර ඇප් වල ගාණ වැස්සත් එක්ක මාරම අසාධාරණය විදියට වැඩි කරනවා. අනිත් වෙලාවට අපිට පාඩු ගණන් වලට තමයි හයර් දෙන්නේ. ඒත් දැන් ඒ කරදර නෑනෙ. ෆෝන් එකට හයර් එක එනවා, යන තැනත් මැප් එකේ පෙන්නනවා. වැස්ස දවසට අපිටත් ලේසියි, ඔය නෝන මහත්තුරුන්ටත් ලේසියි." සුනිල් මාමා බොහොම සතුටින් කතා කළා.
ඒ කතාවෙ තිබුණේ පුදුම අවංක කමක්. ට්රැෆික් එකේ හිරවෙලා ඉන්න අතරතුර ඔහු මට ඔහුගේ කතාව කිව්වා.
"මගේ දුව කැම්පස් යනවා මිස්. ඉස්සර නම් දවසෙම පාරේ හිටියත් හරිහැටි ආදායමක් නෑ. කොච්චර හයර් ඇප් වලින් දුන්නත් හරි පාඩුයි. කරන්න දෙයක් නැතිකමට කරා. ඒත් දැන් මම දන්නවා දවස ගානේ මට කීයක් හරි සාධාරණව හොයාගන්න පුළුවන් කියලා. කිසිම කෙනෙක් එක්ක තරහ වෙන්නෙ නැතුව, ගෞරවයෙන් මේ රස්සාව කරන්න දැන් පුළුවන්."
කිසිම බොරුවක්, කපටිකමක් නැති ඒ මනුස්සයා එක්ක කතා කර කර යද්දි කොළඹ ට්රැෆික් එකේ ගියා දැනුණේවත් නෑ.
"මිස්, ඉස්සරහ පාරට වතුර දාලා වගේ, අපි අතුරු පාරකින් දාලා යමු, එතකොට ට්රැෆික් එකත් අඩුයි," ඔහු කල්පනාවෙන් කිව්වා.
නුගේගොඩ මගේ ගේ ළඟටම එනකොට වැස්ස ටිකක් පායලා. ගමනට ගියේ සාධාරණ ගාණක්. මම සල්ලි දීලා බහිද්දි ඔහු හිනාවෙලා "පරිස්සමින් යන්න මිස්, ගුඩ් නයිට්!" කිව්වා. ඒ හිනාව පිටිපස්සේ තිබුණේ දවසේ මහන්සිය නිවාගත්තු, තමන්ගේ දරුවා වෙනුවෙන් දහදිය හෙළන අවංක පියෙකුගේ සතුට.
මම ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට යද්දි කල්පනා කළේ එක දෙයයි. තාක්ෂණය කියන්නේ නිකම්ම කෝඩ් වලින් ලියපු ප්රෝග්රෑම් එකක් විතරක් නෙවෙයි. ඒකෙන් පුළුවන් මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත ලේසි කරන්න. වහින වෙලාවක අතරමං වුණු මගියෙකුට ආරක්ෂාව දෙන්න වගේම, සුනිල් මාමා වගේ අයට සමාජයේ ගෞරවයෙන් තමන්ගේ දරුවන්ගේ හීන හැබෑ කරන්න පාර හදලා දෙන්නත් ඒකට පුළුවන්. එදා රෑ මට හොඳට නින්ද ගියේ අහම්බෙන් මුණගැහුණු ඒ සුන්දර මනුස්සකම ගැන හිතමින්. තාක්ෂණයත් එක්ක මනුස්සකම එකතු කරපු රයිඩෝ.. ඒක මාරම වෙනසක්. ස්තූතියි!
මගීන්ට හයර් යන්න ඇප් එක : www.rido.lk
රියදුරු ඇප් එක : https://play.google.com/store/apps/details?id=com.rido.driverapp&hl=en
