เรื่องของเขา - khao.teleport

12/10/2025

ถ้าฉันรู้แบบนี้ก็คงไม่รอให้มันสาย.. คงไม่มานั่งเสียดายคืนวันเวลา..

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ทำอะไรต้องมีเพื่อนตลอด ติดเพื่อนมากจะไปมาไหนมาไหนก็คือทำอะไรคนเดียวไม่ค่อยเป็น.. โตมากลับเป็นอะไรที่ตรงกันข้าม แต่ละคนเติบโตแยกย้ายกันไปมีครอบครัว แต่ละคนแยกย้ายย้ายกันไปหาโอกาสใช้ชีวิตบนเส้นทางของตัสเอง “เราเองก็เช่นกัน” แน่นอนว่าเส้นเรื่องของของแต่ละคนมันก็ชั่งแตกต่างเพราะมาตคาฐานสังคม การเลี้ยงดู และสิ่งแวดล้อมรอบตัวทำให้ความคิดและทัศนคติของเราแตกต่าง

แน่นอนว่าความฝันในวัยเด็กถูกล่อหลอมให้เป็นเรื่องราวของชีวิตจริงมากขึ้น สิ่งที่คิดว่า“ยาก” โตมากลับง่าย สิ่งที่เคยคิดว่า“ง่าย”โตมากลับยากกับคำว่าแค่ “ใช้ชีวิต” เพราะประสบการณ์จะหล่อหลอมให้เราได้ลองใช้ชีวิตมากขึ้น

เราเองในตอนนี้แตกต่างไปจากเฉกเช่นเดิม “แบบพลิกด้าน” กล้าตัดสินใจ ลงมือทำแม้วันนี้ไม่ได้มีคนรอบตัวคอยช่วยเหลือแบบเช่นเดิม.. มีความโดดเดียวยืนเคียงข้าง บีบให้เราแข็งแกร่งในการใช้ชีวิตมากยิ่งขึ้น บีบให้เวลาต้องตัดสินใจทำสิ่งที่อยากทำ ยังดีที่มันก็ยังไม่ได้สายเกินไป กว่าจะมานั่งตั้งคำถามตอนที่กลับสู่ดิน..

ชีวิตนี้มันเป็นของเราแหละ.. อยากทำอะไรก็ทำเลยสะดีกว่า ถ้ามัวแต่รอ พลัดแล้วพลัดอีก แล้วเมื่อไหร่จะพร้อมสักที.. ”ความฝันที่หลุดลอย วันนี้เอามันกลับมาได้แค่ไหนได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง..“

ขอบคุณความสูญเสียที่ทำให้ลมหายใจได้สานต่อในอะไรหลาย ๆ อย่าง.. ว่าอย่ารอเวลาพร้อม ทำดิ.. ทำเลย ไม่พร้อมก็ทำเลย..

15/12/2023

kirinlake วันนี้ สวย ๆ ๆ 10 10 10

15/12/2023

เขามาญี่ปุ่นเฉย.. บรรยากาศเช้านี้
ที่ยุฟุอินสวยมากครับ..

15/12/2023

เขาเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกัน กับ ยอดเขายุฟุดะเคะ (Mt. Yufu) ฝาแฝดฟูจิ เมืองที่มีจุดเด่นเป็นทะเลสาป Kirinlake

อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 1,584 เมตร และภูเขายุฟุดะเคะ (Mt. Yufu) มักถูกเรียกกันว่าเป็น "บันโงะ ฟูจิ" ซึ่งหมายถึงภูเขาฟูจิแห่งโออิตะเพราะมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกัน ภูเขาลูกนี้เป็นแลนด์มาร์คประจำพื้นที่ บริเวณนี้อุดมไปด้วยดอกไม้ใบหญ้าพันธุ์แปลกๆ มากมาย จึงเป็นสถานที่ๆ เหล่านักปีนเขานิยมมาเยือนโดยยอดเขาทางตะวันออก

ที่มา: https://www.japan.travel/th/th/newsletter/things-to-do-in-yufuin/

15/12/2023

ขอแชร์ทริกประสบการณ์ไปไตหวันกับคำถามที่พบบ่อยนะครับ เผื่อจะทำให้บางคนเที่ยวง่ายขึ้น!! 🇹🇼

1. แลกเงินแนะนำแลกก่อนไปสนามบินเพราะในสนามบินชาร์จแพงมาก ถ้ารีบพกสำรองนิดหน่อย 500 กำลังดี (ถ้าไม่ได้ใช้ไรเติม Travel card ไปกดที่นู้นบางค่ายไม่เสียค่าธรรมเนียม) หาดูจาก Youtube เพิ่มได้ครับ
2. ถ้าไม่โหลดของเช็คอินออนไลน์แคปหน้าจอแทนได้ไม่เสียเวลา ตม. ไม่ตรวจไรเยอะแค่มีพาสปอร์ตตั๋วและใบเข้าเมือง(เขียนก่อนเข้า ตม. บางสายการบินแจกให้เขียนบนเครื่องเตรียมปากกาไปก็ดี)
3. ใช้ Roaming แทนเปลี่ยนซิมบางค่ายถูกกว่าซิมที่นู้น ถ้าเที่ยวบ่อย ๆ แนะนำกดแบบเอเชียเผื่อไปประเทศอื่นจะได้ไม่ต้องกดเพิ่ม
4. รถไฟจากสนามบินเข้าเมืองใช้ Travel Card แทนเงินสดได้
5. รถบัสเข้าเมืองราคาถูกกว่าราคาไม่แย่แค่ 110
6. อย่าลืมทำ Easy card/ T Pass สำหรับขึ้นบัสออกนอกเมืองหรือใช้กับรถไฟ
7. เซฟแมพ MRT ไว้ที่เครื่องมือถือ
8. ใช้ Google translate แล้วถ่ายรูปแปลภาษาถ้าจะซื้อของแล้วอ่านไม่ออก
9. โรงแรมถูก Tomorrow hotel (อันนี้ชอบส่วนตัว)
10. เวลาจะสั่งอ่านอาหารแล้วคุยไม่รู้เรื่อง ให้ถ่ายรูปและใส่เลข
11. นั่งเครื่องนานมากมีเสื้อคลุมไปด้วยก็ดี
12. ถ้าร้านไหนไม่มีราคา ถามเขาว่า This one แล้วเปิดเครื่องคิดเลข
13. น้ำเปล่าขอโรงแรมได้
14. ใช้ Google Map แบบตั้ง Noti มันจะเตือนเราก่อนถึงสถานี
15. บัสที่นี่จะมีจุดยืนกับหมายเลขรถ ถ้าไม่ยืนตรงจุดเขาไม่รับ // บนรถมีรูเสียบ พกสายชาร์จไว้ในกระเป๋าด้วย
16. รถบัสไปนอกเมืองส่วนใหญ่ต้องใช้ Easycard ไม่มีไม่ให้ขึ้นซื้อที่เซเว่นละเติมเงินเอา
17. ลงทะเบียนก่อน 1 วันเล่น Luckydraw พิมพ์แจกเงินฟรีไตหวัน ลิ้งค์ที่มีคำว่า 5,000
18. จองตั๋วผ่าน Trip ถูกมาก รอกดตั๋ววันแบบ 9.9/10.10 ได้ส่วนลดเพิ่ม
19. จองโรงแรมผ่าน Agoda แล้วกดขอ VIP ก่อนแล้วค่อยจอง
20. ของฝากซื้อจากคาฟูถูกกว่าสนามบิน แต่บางอันของเหมือนกัน ปล. เหล้าถูก ส่วนอื่น ๆ ไม่ต่างกับไทยลองเช็คบางอันเหมือนเอมคลอเทียก็มี
21. MTR ใช้ Travel card ไม่ได้แบบสิงคโปร์ // แต่ใช้ในเซเว่นได้
22. ส่วนตัวแนะนำว่าขาไปนั่งบัสขากลับนั่งรถไฟ เห็นวิวครบดี
23. เวลาออกนอกเมืองอย่าลืมเช็คเวลารถไฟกับบัสบางสายเหมือนมีรอบเวลา
24. เวลายืนป้านรถเมล์อย่าลืมดูเลขในสถานีนั้น ๆ เพราะสถานีมันติดกันจนอาจจะขึ้นผิดป้าย
25. ถ้าไปหมู่บ้านสายรุ่ง เผื่อเวลากลับด้วยคนขึ้น 1579
26. ประกันภัยเวลากดโรมมิ่งที่ไทยมันจะได้ฟรีแนะนำกดก่อนบิน ไม่ก็กดที่สนามบิน
27. กลับไทยอย่าเพิ่งแลกเงินคืน ไปแลกที่ห้างได้ Exchange rate เยอะกว่า
28. พกร่มก็ดีครับร้อน ๆ ฝน ๆ
29. ถ้าไม่ได้โหลดของไปซื้อของฝากที่สนามบินแล้วเอาขนมใส่ถุงที่ได้จากสนามบิน 555
30. ขอให้สนุกครับ

Travel & Transportation

12/11/2019

มืออาชีพต้องคิดถึงจุดจบ

สมัยที่ผมเริ่มทำงานใหม่ ๆ ความเชื่อที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ก็คือ การที่เราเข้าทำงานในที่ที่หนึ่งแล้วทำงานจนเกษียณ (Lifetime Employment) เราทุ่มเทความจงรักภักดีให้บริษัทแล้วบริษัทก็จะดูแลเราจนแก่เฒ่า มีคนที่ผมรู้จักเปลี่ยนงานน้อยมาก ใครเปลี่ยนก็จะมีคำถาม คำวิจารณ์มากมาย

ความเชื่อของผมมาเริ่มสั่นคลอนเอาตอนปี 1997 ช่วงวิกฤตต้มยำกุ้ง สมัยนั้นผมทำงานอยู่ในวงการการเงิน ก็ได้เห็นการล่มสลายของสถาบันการเงินจำนวนมากที่เชื่อกันก่อนนั้นว่าไม่มีทางเจ๊ง ในการล่มสลายนั้น ผมได้เห็นทั้งเพื่อน พี่ และคนรู้จักจำนวนมากต้องตกงาน แม้กระทั่งผู้ใหญ่ที่เป็นผู้บริหารระดับสูงบ้าง กลางบ้าง ที่ตำแหน่งหน้าที่การงานมั่นคง รอวันเกษียณอีกไม่กี่ปี ก็ต้องถูกให้ออก บางคนพอหางานใหม่ได้ แต่หลายคนที่ผมรู้จักมีชีวิตที่เปลี่ยนไป ต้องปากกัดตีนถีบ เริ่มธุรกิจใหม่ในวัยใกล้ห้าสิบก็มี

แต่เหตุการณ์ที่ทำให้ผมเข้าใจคำว่า "จุดจบ" จริง ๆ ก็เมื่อผมทำงานที่ดีแทคได้ 5 ปี ตอนนั้นผมอายุแค่สามสิบ แต่เป็นดาวรุ่งของบริษัท ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเร็วกว่าใครในรุ่นเดียวกัน อายุแค่นั้นเป็นผู้อำนวยการคุมคนเป็นร้อยแล้ว ในวัยขนาดนั้นและประสบความสำเร็จขนาดนั้น ในการมองข้ามชอตไปถึงผู้บริหารระดับสูงในอีกไม่กี่ปี และกลายเป็นผู้บริหารอันดับหนึ่งในองค์กร ดูเป็นความฝันที่เข้าท่าอยู่ไม่น้อย ชีวิตดูสุขสบาย มีอนาคตและมั่นคงมาก

แต่ด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝันผสมกับอีโก้ที่พองคับตัวด้วยความสำเร็จ ในตอนนั้นมีการโยกย้ายตำแหน่งและมีเจ้านายคนใหม่เข้ามา ผมไม่พอใจด้วยคิดว่าตัวเองเก่งกว่า คิดไปต่าง ๆ นานา จนสุดท้ายตัดสินใจลาออกด้วยอารมณ์ล้วน ๆ ใครทัดทานอย่างไรก็ไม่ฟัง แต่พอลาออกไปไม่นาน ผมถึงเริ่มเข้าใจสัจธรรมของการถอดหมวกออกในหลาย ๆ มุม รถประจำตำแหน่ง เบอร์โทรศัพท์สวย ๆ ห้องทำงานที่จัดตามสไตล์เรา ทุกอย่างต้องส่งคืนบริษัทหมด ความคิดที่คิดว่าตัวเองเก่ง บริษัทต้องพึ่งเรา ถึงเวลาจริง ๆ บริษัทก็ดำเนินต่อไปไม่ได้เดือดร้อนอะไร ที่เหลือจริง ๆ ก็คือคน ลูกน้องที่เราทำงานด้วยและดูแลสอนงานเขาก็อยากจะตามมาทำงานด้วย บริษัทคู่ค้าที่ประทับใจการทำงานของเราก็มีชวนไปทำงาน คนที่เราเคยทำไม่ดีด้วยก็กระทืบซ้ำ

ผมโชคดีในชีวิตมาก ๆ ที่ผ่านไป 3 เดือน คุณบุญชัย เบญจรงคกุล ก็โทร.มาตามกลับ แต่การลาออกครั้งนั้นให้บทเรียนมากมาย กลับมาดีแทคอีกครั้ง ผมรู้เลยว่าวันหนึ่งก็ต้องถึงจุดจบกับดีแทคอีก อาจอีกห้าปี สิบปี (ผมออกจากดีแทคอีกทีจริง ๆ สิบปีหลังจากการลาออกครั้งแรก) และพอคิดว่ามีจุดจบแน่ ๆ วิธีคิดว่าจะประพฤติปฏิบัติตัวก็ดูเหมือนจะชัดเจน และแตกต่างกับตอนที่คิดว่าจะอยู่บริษัทนี้จนเกษียณอย่างมาก

คนที่เคยลาออกไปอย่างผม จะรู้ว่าอะไรสำคัญและอะไรที่ไม่สำคัญ สิ่งที่ไม่สำคัญเลยคือสิ่งของต่าง ๆ ที่บริษัทให้เป็นสวัสดิการบ้าง หรือเป็นเครื่องอัฐบริขารของผู้บริหารบ้าง เช่น ห้องทำงาน รถประจำตำแหน่ง สมาชิกสนามกอล์ฟ และความสะดวกสบายอื่น ๆ สิ่งเหล่านี้จะว่าไปแล้ว ทำให้ชีวิตหลังการลาออกลำบากมากขึ้นด้วย เพราะทำให้ยึดติดกับความสบายเหล่านั้น รวมถึงหัวโขนบนนามบัตรที่ทำให้เราดูโก้เก๋ในหมู่เพื่อน ๆ ทำให้จมไม่ลงและโหยหาของหรือยศตำแหน่งเหล่านั้น จนหลาย ๆ ครั้งทำให้มองข้ามงานใหม่ที่มีโอกาสดี ๆ แต่ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกนั้นไป

ถ้าเราเป็นมืออาชีพและคิดว่าวันหนึ่งก็คงต้องเดินออกจากบริษัทไม่ว่าด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม การฝึก "วิชาตัวเบา" มีเครื่องอำนวยความสะดวกเท่าที่จำเป็น จำกัดความสบายให้อยู่แค่ขั้นต่ำที่สุด เป็นแนวทางที่ดีมาก ๆ นอกจากทำให้รับมือเวลาออกมาจากบริษัทได้ดีขึ้นแล้ว การประพฤติเรียบง่าย ตัวเบา ๆ ในขณะที่อยู่ก็ทำให้ลูกน้องเคารพและปฏิบัติในแนวทางเดียวกัน การชิงดีชิงเด่นก็จะน้อยลง พอผมลาออกไปแล้วมีโอกาสได้กลับมาเป็นครั้งที่ 2 ห้องทำงานใหญ่ ๆ เบอร์สวย ๆ อะไรที่ทำให้เราเจ็บปวดตอนลาออกครั้งแรก ก็ไม่เอาแบบนั้นอีกห้องทำงานผมจึงเหลือเพียงห้องเล็ก ๆ เบอร์สวยก็เลิกใช้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ส่วนอะไรที่สำคัญสำหรับการเตรียมตัวเมื่อวันที่จุดจบนั้นมาถึง ?

อย่างแรกก็คือการเตรียมตัวที่จะลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งได้ทันทีแบบชั่วข้ามคืน แบบเก็บของใส่ลังสองสามลังก็เดินออกได้เลย ไม่ต้องนั่งลบฮาร์ดไดรฟ์ เก็บเอกสารที่ไม่อยากให้คนเห็น ขนของออกจากห้องเป็นคันรถ นั่นคือการทำตัวโปร่งใส ซื่อสัตย์สุจริตกับสิ่งที่ตัวเองทำ ไม่สร้างอาณาจักรจนล้มทับตัวเอง เวลาจะออกให้รู้สึกตัวเบาใกล้เคียงกับเวลาที่เดินเข้ามาบริษัทครั้งแรก

ที่ต้องทำแบบนั้นและรวมถึงการเตรียมตัวด้านอื่น ๆ ก็เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในการออกจากบริษัทที่คุ้นเคยคือ ชื่อเสียง (Reputation) ของเราเอง ชื่อเสียงจะเปิดโอกาสให้เราหาความท้าทายใหม่ได้โดยง่าย รวมถึงหาคนมาร่วมชะตาชีวิตกับเราต่อ ไม่ว่าในฐานะลูกน้อง เจ้านาย หรือพันธมิตร ชื่อเสียงพื้นฐานที่ต้องมีติดตัวคือ ความซื่อสัตย์สุจริต และความสามารถในการทำงาน รวมถึงชื่อเสียงด้านภาวะผู้นำ โดยเฉพาะคนที่อายุเริ่มเข้าวัยกลางคน การที่องค์กรใหม่จะสนใจ ก็จะเป็นตำแหน่งที่ต้องมีภาวะผู้นำแทบทั้งสิ้น

เรื่องซื่อสัตย์ สุจริต การทำตัวให้เบา ให้มีห่วงน้อยที่สุดนั้นเข้าใจได้ไม่ยาก ขึ้นอยู่กับใจที่เข้มแข็งไม่หวั่นไหวเป็นหลัก ถ้าคิดว่าวันหนึ่งจะต้องออกจากองค์กรแล้วคนที่มีอำนาจต่อจากเราจะตรวจสอบเรา คนรอบข้างหรือคนที่เราทำงานด้วยจะพูดถึงเราในเรื่องนี้ ก็จะทำให้การตัดสินใจเรื่องแบบนี้ชัดเจนขึ้นมาก ส่วนเรื่องความสามารถในการทำงาน ถ้าคิดว่าวันหนึ่งจะต้องออกจากตำแหน่งที่อยู่ ความตั้งใจที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ และการพัฒนาตนเองก็จะเป็นไปโดยธรรมชาติ

ในเรื่องภาวะผู้นำนั้น ถ้าเรารู้ว่าสิ่งที่จะเหลืออยู่กับเราหลังจากลาออกไปแล้วนั้นไม่ใช่รถประจำตำแหน่งหรือสมาชิกสนามกอล์ฟ แต่เป็นลูกน้อง ทีมงาน หรือเพื่อนร่วมงาน ที่เมื่อมีคนถามว่าเราเป็นอย่างไร เขาก็จะแสดงความเห็นในสิ่งที่เราเป็น หรือเมื่อเราอยากชวนเขาไปทำงาน เขาจะไปกับเราหรือไม่ก็ขึ้นกับสิ่งที่เรากับเขาไว้ในหลายปีที่ผ่านมา จุดโฟกัสเราจะเปลี่ยนจากสิ่งของมาเป็นคนรอบตัวเราแทน

ตอนผมออกจากงานครั้งแรก มี Supplier บริษัทหนึ่งชวนไปทำงาน ผมเองก็แปลกใจมากเพราะผมโหดกับเขา เจรจาต่อรองกันดุเดือด ทุบโต๊ะกันก็หลายครั้ง เขาบอกว่าเขาชอบผมที่ผมปกป้องผลประโยชน์บริษัทอย่างเต็มความสามารถ เลยอยากได้มาช่วยงาน บางทีชื่อเสียงของเราก็เกิดจากการทำงานในลักษณะนี้กับคนภายนอกด้วยเหมือนกัน

ผมเจอเจ้าของกิจการและผู้บริหารระดับสูงมามากในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา การคุยกันในยุคสมัยนี้เป็นเรื่องประสิทธิภาพองค์กรเป็นหลัก แทบทุกบริษัทพยายามลดต้นทุนและเพิ่มประสิทธิภาพด้วยการเอาคนรุ่นใหม่ไฟแรง เงินเดือนน้อยกว่า พร้อมปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงได้ดีกว่า เข้ามาแทนพวกที่อยู่นาน ๆ ไม่ยอมปรับตัว หรือปรับได้ไม่ทันต่อการเปลี่ยนแปลงคำว่า Early Retire ได้ยินบ่อยจนเป็นเรื่องปกติ

ในมุมกลับกัน ผู้บริหารที่พร้อมรับการเปลี่ยนแปลงก็มักเสาะแสวงหาโอกาสใหม่ ที่จะเติบโตต่อไป และพร้อมที่จะไปเผชิญความท้าทายใหม่ ๆ ทำให้การเปลี่ยนงานเป็นเรื่องธรรมดาในวงสนทนา คนที่มีความสามารถและรู้ค่าของตัวเองก็ไม่มีใครซื่อสัตย์ต่อองค์กรในแบบเดิมที่จะอยู่ไปชั่วชีวิตอีก ไม่พูดถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันอีกมากมายที่ทำให้ชีวิตคนทำงานมืออาชีพที่อาจต้องเปลี่ยนงานเมื่อไรก็ได้ อาจมาจากเจอนายใหม่ที่เข้ากันไม่ได้ บริษัทแม่ขายกิจการ นโยบายบริษัทแม่เปลี่ยน สามีเปลี่ยนงานต้องย้ายตาม ฯลฯ

การคิดถึงจุดจบของมืออาชีพจึงน่าจะเป็นเรื่องใหม่ที่ธรรมดา (New Normal) ถ้าเข้าใจเรื่องธรรมดานี้ได้ก็จะรู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นเช้ามาควรเริ่มปรับปรุงพัฒนาตัวเองอย่างไร

ซึ่งเป็นคนละทางกับความคิด ความเชื่อเดิม ๆ ที่ว่าจะอยู่บริษัทจนเกษียณเลยนะครับ

19/08/2019

เขาอาจจะมองไม่เห็น สิ่งดีๆที่อยู่รอบตัวเขา 🖤

09/08/2019

เขาทั้งสอง

ไม่มียั่งยืน
ไม่มีความคิดถึง
ไม่มีความเกี่ยวพัน

เขาทั้งสอง
คืออดีต 🖤

02/08/2019

เขาโชคดี

ครั้งนี้เป็นวันดีอีกครั้ง ที่ได้มีโอกาสมาออกค่ายอาสาฯ ณ หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง บ้านองหลุ เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่คล้ายเกาะบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยเขื่อน และ เส้นทางการสัญจรทางน้ำ การจะเดินทางเข้าไปนั้นจะต้องขับรถเพื่อข้ามฝั่ง จากนั้นจะต้องใช้แพ ระยะทางประมาณ 1-2 ชั่วโมง จากบริเวณจุดขึ้นแพ ทั้งนี้เมื่อถึงเกาะ หรือ พื้นที่ของหมู่บ้านแห่งนี้ จะต้องอาศัยรถอีแต๋น จากบุคคลในพื้นที่เข้าไปยังบริเวณโรงเรียน เส้นทางระหว่างเดินทางเต็มไปด้วยหุบเขา เส้นทางถนนเป็นสีแดงประดุจแสงอาทิตย์สะท้อนกับก้อนเมฆสีขาวที่กำลังจะตกลงสู่พื้นดินก่อนช่วงค่ำทั้งนี้เราเดินทางต่อเข้าไปใช้ระยะเวลาประมาณ 30-50 นาที (ไม่รวมกรณีฝนตกที่อาจทำให้พื้นถนนสีแดงต้องเดินทางยากกว่าปกติ)

เขาแห่งนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต หรือ เครื่องใช้ไฟฟ้าใดๆในหมู่บ้าน โชคดียังมีเทคโนโลยีล้ำสมัยจากพลังงานแสงอาทิตย์ ที่สามารถเก็บพลังงานในช่วงกลางวัน เพื่อใช้สำหรับใช้จ่ายโดยเครื่องปั่นไฟในช่วงข้ามคืน แต่นั้นไม่ได้เป็นจุดด้อยของสถานที่แห่งนี้เสีย กลับเป็นความโชคดีของเขาแห่งนื้ ที่ถึงแม้มืดมึดเพียงใด ความสว่างของดวงดาวบนท้องฟ้า ยังคงส่องสว่างจนเห็นทางให้สัญจร เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าในช่วงค่ำคืนจะคล้ายประดุจความฝัน จนลืมไปว่าที่นี่คือพื้นที่เล็กๆที่อยู่บนพื้นที่ของประเทศไทย ในจังหวัดกาญจนบุรี

นอกจากดวงดาวที่ส่องสไวยแล้ว เรายังสามารถมองเห็นทางช้างเผือก ที่เรียงระแนบควบคู่ไปกับดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ อากาศในตอนกลางคืนและตอนกลางวัน เป็นอากาศปกติ ไม่หนาว หรือ ร้อนจนเกินไป เนื่องด้วยไหล่ทางเต็มไปด้วยผืนป่า และ ธรรมชาติรายล้อม

ก่อนที่เราตัดสินใจมาที่นี่นั้น.. เรารู้สึกว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้มีบางอย่างเช่นพวกเรา ที่ใช้ชีวิตอย่างคนเมืองหลวง แต่กลับกันเมื่อได้มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เรากลับมองว่าพวกเขา และเขาแห่งนี้คือความโชคดีที่เราได้มีโอกาสผ่านมาเยี่ยมเยือน จนเกิดคำถามกับตัวเองว่า

“ความสะดวกสบายในเมืองหลวง หรือ ความเรียบง่ายของวิถีชีวิตของคนบนเขาแห่งนี้ สิ่งใดกันแน่ที่คือความโชคดีที่แท้จริง” ..

31/07/2019

เขาคาดหวัง

เชื่อว่าหลายคนคงมีความฝันและการค้นหาแรงบันดาลใจที่แตกต่างกันออกไป เราก็มีความเชื่อแบบนั้นเช่นเดียวกัน แต่อาจจะยังไม่เชื่อมั่น ความคิด ความฝัน และความเป็นจริง ที่กำลังดำเนินอยู่ในขณะนี้.. บางครั้งอาจมีความสับสนกับตัวเองบ้างเล็กน้อย ว่าสุดท้ายแล้วความชอบ ที่ชอบที่สุดคืออะไร? แล้วความชอบเหล่านั้นจะถาวรได้นานมากน้อยแค่ไหน ย้อนแย้งกับการกระทำในปัจจุบัน เพราะเหมือนตัวเองกำลังปล่อยให้เวลาในแต่ละวันเดินไปอย่างไร้จุดหมาย..

เพียงไม่กี่คนที่จะค้นพบว่าแท้จริงแล้วตัวเองชอบอะไรกันแน่ แต่แน่นอนแหละการทำอะไรบางอย่างซ้ำๆ ทำเป็นประจำ ทำไปเรื่อยๆ สักวันมันก็อาจจะเป็นความชอบโดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว

เมื่อครั้งเขายังเด็ก เราล้วนต่างถูกปลูกฝังให้เรียนสูงๆ เพื่อให้ได้งานที่ดีทำและได้เงินเยอะๆ ทุกคนถูกตั้งความหวังพร้อมกับความคาดหวังบางอย่าง สู่การเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นในอนาคต

แต่จะมีกี่คนที่คิดได้ว่า ชีวิตเราสั่นเพียงเสี้ยวนาที ทำไมเราถึงไม่เลือกที่จะทำในสิ่งที่เราชอบ แม้รู้ว่าทางที่เลือกนั้น อาจจะไม่ได้นำไปสู่ความสำเร็จ แต่ก็เป็นคำถามเกิดขึ้นมาอีกว่า วันที่เราประสบความสำเร็จในสิ่งที่เราไม่ได้รัก เมื่อถึงวันนั้นแล้วเราจะมีความสุขได้จริงหรือ..

เพราะสิ่งที่คาดหวัง สุดท้ายแล้วก็อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง

30/07/2019

ณ เขาแห่งนี้

ในวันที่เรายึดติดอยู่กับเมืองหลวง อยู่บนความต้องการที่ไม่รู้จบ อยู่กับการคาดหวัง ตำแหน่ง สังคม นามธรรม ความสะดวกสบาย เงินทองคู่การใช้จ่าย

อีกโลกนึงก็ยังมีความหวังเช่นนั้นเหมือนกัน เมื่อถามเด็กน้อยว่า โตขึ้นหนูอยากเข้ากรุงเทพไหม น้องก็ตอบว่าอยาก อยากรวย อยากมีรถยนต์ อยากมีของเล่น ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะเป็นความต้องการพื้นฐานที่ควรมี แต่พอได้คุยกับเด็กโตขึ้นมาหน่อย คำตอบเริ่มค่อยเปลี่ยนไป ไม่ได้เป็นความต้องการที่อยากจะเข้าเมือง แต่เป็นความต้องการที่อยากให้น้องได้เรียนในเมือง แต่พอได้คุยกับผู้ใหญ่ ความต้องการกลับสะท้อนความเป็นจริง ไม่เคยเห็นหรอกเมืองหลวงไกลสุดคงเป็นแค่ตัวเมือง มีแต่เรื่องของคนรอบตัว จากไป และเกิดใหม่ แบบห่วงโซ่ที่เป็น

สิ่งหนึ่งที่ประทับใจ อาจไม่ใช่การเดินทางหรือสถานที่ ที่มีเขา น้ำ และวิวที่น่าประทับใจ หากแต่เป็นความต้องการที่จะให้ของเด็กน้อยที่เลือกจะหยิบขวดนมแทนของเล่น หรือ ผู้ใหญ่ที่เลือกของเล่นแทนของที่ตัวเองต้องใช้ เหมือนกับความฝันที่เราต้องการเดินไปข้างหน้าแม้จะเป็นสะพานไม้ผุพังที่สามารถไปได้แค่คนเดียว แต่พอเป็นความจริง เราไม่อาจเลือกเดินบนสะพานไม้ผุพังไปคนเดียวได้ แต่เรายอมที่จะเดินอ้อมเขา เพื่อไปกับใครอีกคนแทนเส้นทางของความฝันของตัวเอง..

21/06/2019

เมื่อครั้งเขาโตขึ้น.. สิ่งที่เปลี่ยนแปลงอาจจะไม่ใช่เพียงแค่สภาพแวดล้อม สังคม หรือเทคโนโลยีรอบตัว นอกเหนือไปกว่านั้นอาจจะเป็นความรู้สึก ความผูกพัน ที่เปลี่ยนผันไปตามกาลเวลา เพราะทุกอย่างเคลื่อนที่และไม่หยุดนิ่งเสมอ

แต่.. หากเรายังอยู่ที่เดิม อยู่กับอะไรเดิมๆ ยังวนเวียนอยู่กับสิ่งเดิมๆ เรื่องเดิมๆ เราก็อยู่บนเส้นทางเดิม ที่บางคนอาจจะพอใจกับเส้นทางนี้ หรือ บางคนก็ไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่นักที่จะเลือกเดินกับเส้นทางที่เป็นอยู่ ไม่เคยได้เจอโอกาส หรือ จุดเปลี่ยนของตัวเองเท่านั้นเอง

เวลาและความทรงจำ ยังคงเป็นที่หนึ่งหากครั้งเมื่อถูกประเมินคุณค่า เพราะทุกคนล้วนรู้อยู่เสมอแล้วว่า แต่ละวันเรามีโอกาสเพียงแค่หนึ่งครั้งกับแค่บางเรื่อง แต่ละวันของแต่ละคนมีความสั้นยาวไม่เท่ากัน อยู่ที่คนนั้นเลือกที่จะให้ความสำคัญอะไร หรือ กับใครที่จะนำมาสู่ความทรงจำของทางที่เรานั้นเลือกเดิน

โชค! บางครั้งก็อาจจะเป็นโชคดีสำหรับบางคนที่สามารถเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง และ พอใจจากการเลือกแค่ครั้งเดียว แต่ก็อย่างว่า มันไม่ใช่ของทุกคน บางคนไม่อาจจะสามารถมีโอกาสได้เลือก หรือ บางคนอาจจะตัดสินใจในการเลือกเดินสู่เส้นทางที่ผิดพลาด โดยความผิดพลาดก็อาจจะสำคัญมากต่อการตัดสินใจในการเลือกเดินในครั้งค่อไป และอาจจะทำให้ไม่เลือกเดินต่อไป แต่กลับเลือกที่จะจมอยู่กับจุดเดิมเพราะคิดว่าสิ่งนั้นอาจจะมีความสุขที่แล้ว แม้จะยังไม่เคยเจอความสุขที่อยู่ข้างหน้าก็ตาม

“ก็เพราะทุกคนนั้นเหมือนกัน แต่ไม่เท่ากัน”