31/05/2025
Dag 8 – Lieve Opel, Saab en Volvo… R.I.P.
Wat vier jaar geleden begon met een idee van Willem en mijzelf (Alfa 1 en 2), groeide al snel uit tot iets groters. We vonden direct aansluiting bij:
• Wesley (de Rooie)
• Timo (Napoleon)
• Ronald (de Lange)
• Dirco (de Kwast)
En nu was het tijd voor de tweede editie.
Ons doel: bewijzen dat een oude auto van €500 nog lang niet afgeschreven hoeft te zijn.
De 2025-editie:
Ochten – Duitsland – Polen – Slowakije – Hongarije – Oostenrijk – Slowakije – Tsjechië – Duitsland – Ochten.
Zoals gewoonlijk begonnen we met het af****en van elkaars auto’s. Want ja, daar zijn we goed in: ze**en en vreten.
• De Opel: traag, te kleine tank, en volgens sommigen een echte opa-auto.
• De Saab: geen cruise control, saai, en… drie deuren.
• De Volvo: pracht en praal – de jongens konden er geen minpunten in vinden.
Maar onderweg groeide het vertrouwen in onze wagens. Natuurlijk bleven we elkaar af****en, maar stiekem wisten we: elke auto had iets unieks.
• De Opel had al 217.500 km gereden en kan zo nog een ronde mee. Ik zou er zo mee naar Afrika rijden.
• De Saab had 306.000 km op de teller, gaf geen kick – robuust, eigenwijs, maar onverwoestbaar.
• De Volvo stuurde fantastisch. Met 761.000 km op de teller en een dikke vijfcilinder… tot vlak na Praag, waar het onverwachte gebeurde: het motorblok klapte. Een groot g*t erin. Einde verhaal.
We waren allemaal verbaasd – die zagen we niet aankomen.
Maar op dat moment ontstond er iets moois: binnen anderhalf uur hadden we alles geregeld. Geen gezeur, geen overleg nodig. Iedereen wist wat ’ie moest doen. Een soort Red Bull Racing Team in actie.
Toch stonden Ronald en ik (Volvo-team) al snel 2-0 achter. Tja, het blijven patatmeeuwen – luisteren en achterin zitten was ons lot.
Een winnaar hebben we niet gekozen. Maar helaas moeten Ronald en ik ons verlies nemen: de Volvo was dit jaar niet de beste auto.
Bij deze willen Ronald en ik de Opel en de Saab feliciteren!
Het was weer een prachtige route. Auschwitz was zeer indrukwekkend – een moment van stilte en bezinning te midden van onze reis.
Tot slot: bedankt voor het volgen, en een dikke dankjewel aan de vijf andere patatmeeuwen. Op naar de volgende editie