16/02/2024
𝗟𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗰𝗮𝗿𝗮𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗲𝘂𝘇𝗲𝘀 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻
Het is 08:33. De twee hanen kraaien luid, de drukke weg verderop is te horen en in de verte hoor ik, Nikki, een vliegtuig landen. Hier, ergens op een berg tussen Athene en de kust, is het rustig en lawaaierig tegelijkertijd. Ik zit met mijn laptop en een kopje koffie in de zon te typen. Het opstaan zonder wekker heeft ons zoveel rust gebracht. We leven volgens onze eigen klok en er is geen ochtend dat ik wakker word met de gedachte: "Nee, ik wil nog even blijven liggen."
Sinds oktober wonen we in een caravan, een Dethleffs voor vijf personen, compleet met do**he en toilet. Een groot ding, een van de grootste met een enkelasser, wat betekent dat de caravan maar twee wielen heeft, terwijl grotere modellen er vier hebben. Dit werd ons aanbevolen vanwege de wegen hier in Griekenland, om bepaalde bochten te kunnen nemen. De hanen kraaien nog steeds, en er komt nog een vliegtuig over voor een landing. We zijn enorm dankbaar dat we hier bij mijn vader mogen staan. We tappen water en elektriciteit af, kunnen dagelijks knuffelen met de drie honden en toekijken hoe de vier kuikens opgroeien. We hebben buiten een plek gecreëerd waar we heerlijk kunnen zitten, aangezien we hier geen voortent kunnen plaatsen. Als het aan Djelani en mij lag, waren we nog verder gaan reizen, maar voor ons gezin is het tijd om te settelen en weer iets op te bouwen.
We hebben in korte tijd veel onderzoek gedaan en in totaal 22 huizen/stukken land bekeken die onze interesse wekten. Ons plan om naar Griekenland te verhuizen en een glamping te beginnen, met een opknaphuis en onze caravan ernaast, veranderde toen we beseften dat we waarschijnlijk ver van de bewoonde wereld zouden gaan wonen, wat niet onze voorkeur had. Uiteindelijk hebben we in een gebied naast Athene gezocht. Waarom dit gebied? Mijn vader woont hier in de buurt, en we kennen het een beetje. Bovendien biedt het twee grote voordelen: het ligt vlak naast de stad, handig voor werk, school, zorg en alles wat een grote stad te bieden heeft, maar we wilden niet in de drukte wonen. We zochten een plek dicht bij het strand, rustig maar toch makkelijk bereikbaar. Het strand van Schinias is prachtig, schoon en uitgestrekt, en in de winter chillen op het strand met ons gezin, kijkend naar een zwemmer, een paar hondenwandelaars en hier en daar nog iemand, was ontspannend. We zaten daar en realiseerden ons: "Dit is waarvoor we gekomen zijn."
"Easy peasy, we kopen een stuk land en gaan bouwen," dachten we. We vonden een stuk land en bekeken de bouwopties, die allemaal wat krap voor ons budget waren, maar we zijn handig en vinden het geen probleem om onze mouwen op te stropen. Hoe geweldig zou het zijn om zelf een deel te bouwen en echt iets te creëren? Daar kwamen we toch voor?
We stonden op het punt een bod uit te brengen, maar iets hield ons tegen. Een week later knaagde het nog steeds aan ons. Hoe lang zou zo'n project duren? En wat als het nog langer duurt? Blijven we dan in de caravan wonen? Nee, dat wilden we niet. We merkten dat de kinderen, vooral de oudste, hun eigen plekje wilden. Zich wilden terugtrekken. En dat wilden wij eigenlijk ook. We wilden niet krap leven en hopen dat we het financieel net zouden redden. We geloven wel dat het uiteindelijk zou lukken, maar hoe lang dat duurt en of het ook voor onze kinderen goed is, betwijfelen we.
Dus, we hebben een besluit genomen! We gaan een huis huren in het gebied waar we eerst wilden kopen! En bam, er viel direct een last van onze schouders. Een huis huren biedt eigenlijk veel vrijheid. We vergeten dat soms, omdat kopen ook veel voordelen heeft, maar het brengt ook veel verantwoordelijkheid met zich mee en je zit er toch aan vast. En verkopen gaat niet altijd even makkelijk als in Nederland.
Op dit moment verkennen we de opties om te investeren in iets wat we leuk vinden om te doen en waarmee we ons geld willen en kunnen verdienen. De vrijheid om de natuur en het strand op te zoeken en van het fijne weer te genieten hebben we al in 𝘵𝘩𝘦 𝘱𝘰𝘤𝘬𝘦𝘵! Daar hoeft niet per se een koophuis bij.
