Mitilini

26/07/2023

Την υγεία και το χαμόγελο μας. Καλή καλοκαίρι σε όλα τα «μωρέλια»!

Our health and our smile. We wish you a great summer, “morelia”!

Οι φίλοι του «Αλατιού» γνωρίζουν ότι δεν συνηθίζω να απασχολώ αυτόν τον χώρο με θέματα προσωπικά, καθώς θεωρώ ότι η συγκεκριμένη σελίδα έχει κυρίως ενημερωτικό χαρακτήρα σχετικά με το περιεχόμενο και τους συντελεστές της εκπομπής. Όμως, καθώς για λόγους αρχής δεν διατηρώ προσωπική ιστοσελίδα, επιτρέψτε μου σήμερα μιαν εξαίρεση, για να αναφερθώ στην πρόσφατη εμπειρία μου από το δημόσιο σύστημα υγείας στο νησί της Λέσβου.
Φτάνοντας την περασμένη εβδομάδα για διακοπές, ένας έντονος πόνος στην κοιλιά με οδήγησε αρχικά στο Κέντρο Υγείας Καλλονής και από εκεί, εσπευσμένα μ’ ένα ασθενοφόρο, στο «Βοστάνειο» Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Και στα δύο μέρη, μέσα σε πολύ σύντομο χρόνο, έγιναν όλες οι απαραίτητες διαγνωστικές εξετάσεις (από αιματολογικές και ακτινογραφίες μέχρι και αξονική). Η διάγνωση για «γαγγραινώδη οξεία σκωληκοειδίτιδα» με άμεσο κίνδυνο περιτονίτιδας δεν άφηνε πολλά περιθώρια για μεταφορά στην Αθήνα και σε χρόνο-ρεκόρ βρέθηκα στο χειρουργείο!
Τις ημέρες της νοσηλείας μου στη Χειρουργική Κλινική του «Βοστάνειου», σ’ έναν χώρο πεντακάθαρο και φροντισμένο, είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω άμεσα τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΓΩΝΑ που κάνουν ΟΛΟΙ οι λειτουργοί της δημόσιας υγείας στα περιφερειακά νοσοκομεία. Από τους γιατρούς και το υπόλοιπο υγειονομικό προσωπικό, τις νοσηλεύτριες, τους νοσηλευτές μέχρι τις καθαρίστριες, τις τραπεζοκόμους και τους φύλακες. Παρά τις εξαντλητικές υπερωρίες, τις πενιχρές αμοιβές, την αφόρητη γραφειοκρατία… Είναι ένας ολόκληρος κόσμος ταγμένος, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, στην ανακούφιση των ασθενών που τους εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν!
Ας μου επιτραπεί μια ξεχωριστή αναφορά στον εξαιρετικό γιατρό που με χειρούργησε, τον Απόστολο Ανδρονίκου, καθώς και σε δύο από τις ακάματες νοσηλεύτριες, την Ειρήνη και τη Βάσω…
Αισθάνομαι την ανάγκη, και από αυτή τη θέση, να τους εκφράσω τη βαθιά ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μου, αναγνωρίζοντας και τιμώντας στο πρόσωπό τους τον καθημερινό αγώνα ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των λειτουργών της δημόσιας υγείας στην Περιφέρεια. Ιδιαιτέρως σ’ ένα σύστημα που τόσο σκληρά δοκιμάστηκε από την πανδημία αλλά –στην περίπτωση της Λέσβου- και από τα κύματα των προσφύγων και των μεταναστών.
Από την καλοκαιρινή αυτή «περιπέτεια» κρατάω την αίσθηση της αξιοπρέπειας και της αισιοδοξίας που μου ενέπνευσαν για την Ελλάδα «που αντιστέκεται κι επιμένει». Και την απόλυτη ανάγκη να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ και ν’ αναδειχτεί η δημόσια υγεία ως ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ ΑΓΑΘΟ και όχι ως επιλεκτικό προνόμιο μόνον όσων δύνανται ή αναγκάζονται (συχνά με μεγάλες θυσίες) να καταφεύγουν στην ιδιωτική περίθαλψη.
Τέλος, θα κρατήσω, από το διπλανό κρεβάτι, τη φωνή του κυρ-Γιώργη, του ψαρά από το Πέραμα που, αν και σοβαρά χειρουργημένος, παρέμενε …λαλίστατος και τραγουδούσε για τη «βάρκα μας την κουρελού»!.. Μας έχει καλέσει για ένα μυτιληνιό γλέντι με ούζο και σαρδέλες Καλλονής, όπως και οι αγαπημένοι φίλοι από τον Μεσότοπο που δεν προλάβαμε φέτος να τραγουδήσουμε παρέα και να απολαύσουμε τις βουτιές στο Ταβάρι. Να ευχηθούμε υγεία σε όλους και ν’ αξιωθούμε να ξαναβρεθούμε γεροί και δυνατοί σ’ αυτό το υπέροχο νησί με τους μερακλήδες ανθρώπους!
Λάμπρος Λιάβας 26/7/2023

26/09/2019

"Αυτό το κείμενο δεν είναι ταξιδιωτικός οδηγός. Είναι ερωτική επιστολή. Σε ένα νησί που το ζω κάθε καλοκαίρι – πολλές φορές και χειμώνα – σαράντα, περίπου, χρόνια! Χωρίς ποτέ να το βαριέμαι." Ένα άρθρο του Λευτέρης Παπαδόπουλος.

"This text is not a travel guide. It's a love letter. On an island in which live during every summer - many times in winter - for about forty years! Never bored with it." An article by Lefteris.

"Τη Λέσβο την ανακάλυψα το 1966. Αιτία ο αδερφός μου. Ήταν υπάλληλος του ΟΤΕ, στην Πέτρα και πήγα να τον δω. Και τρελάθηκα! Δεν υπάρχει νησί πιο χρωματιστό από τη Λέσβο στην Ελλάδα! Απ’ τη μια η θάλασσα, με το μπλε της, το γαλάζιο της, το μολυβί της. Και από την άλλη το πράσινο των δέντρων και το γκρίζο των βουνών. Ένα πράσινο σε δέκα αποχρώσεις! Πράσινο βαθύ, κυπαρισσί, πράσινο ανοιχτό, σκούρο, σκοτεινό. Αν δεν ήταν και οι μαύροι κορμοί καμένων δέντρων…

H έκπληξη αρχίζει από την πόλη. Πέντε λεπτά από το αεροδρόμιο. Σπίτια υπέροχα, μοναδικά, μιας πολιτείας με μεγάλο πλούτο άλλοτε. Μάρμαρα, κιόσκια, ρυθμοί από άλλους παρμένοι, νεοκλασικά κι ο Άγιος Θεράπων, λίγο πίσω απ’ το λιμάνι, να δεσπόζει. Περάστε κι από την αγορά, με την υπέροχη μυρωδιά της σαρδέλας, του ούζου και του λαδοτυριού. Και πιείτε έναν καφέ ψημένο στη χόβολη σ’ ένα παραλιακό καφενείο. Κι ύστερα ζητήστε και χτένια. Ωμά. Για ένα ξεγυρισμένο ούζο. Και πηγαίνετε και στα παλιατζίδικα. Αλλα…

Αυτό το κείμενο δεν είναι ταξιδιωτικός οδηγός. Είναι ερωτική επιστολή. Σε ένα νησί που το ζω κάθε καλοκαίρι – πολλές φορές και χειμώνα – σαράντα, περίπου, χρόνια! Χωρίς ποτέ να το βαριέμαι. Γιατί δεν είναι μονότονο. Το χαρακτηρίζει η ποικιλία. Καλό πάντως είναι να έχετε αυτοκίνητο. Γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες. Και γίνονται ακόμα μεγαλύτερες λόγω δρόμων. Ανηφοριές, διακλαδώσεις, κουρασμένος συχνά ασφαλτοτάπητας, καλντερίμι, κακή σήμανση.

Ναι, χρειάζεται να έχετε αυτοκίνητο. Για να γνωρίσετε όλο το νησί. Που αξίζει να το γνωρίσετε. Και να πάτε βέβαια στην Αγιάσο, μια χειροποίητη πόλη με μεγάλη παράδοση στη λογοτεχνία και στις τέχνες γενικά, στο Πλωμάρι, που είναι μια πολιτεία με σοκάκια και πλατείες όλο νοσταλγία, στην Ερεσσό, την πατρίδα της Σαπφούς, με την ωραιότερη θάλασσα, στο Σίγρι, το απολιθωμένο δάσος του, στην Πέτρα των ζωγράφων και των λογίων, στα μοναστήρια, στα παλιά ελαιοτριβεία και σαπουνάδικα που μετέτρεψε σε αίθουσες τέχνης ο Σηφουνάκης, στη Συκαμνιά του Μυριβήλη και, φυσικά, στον Μόλυβο του Εφταλιώτη, που δεν υπάρχει ζωγράφος που να μην έχει εμπνευστεί από το κάλλος του.

Άφησα τελευταίο τον Μόλυβο, γιατί είναι σχεδόν η πατρίδα μου. Εκεί ζω όλα τα καλοκαίρια, εκεί γράφω, εκεί ψαρεύω, κολυμπάω και χαρτοπαίζω με τους αλιεργάτες και τα γκαρσόνια. H εντύπωση που σχημάτισα από την πρώτη μου επίσκεψη στον Μόλυβο:

Ανηφόρισα τα καλντερίμια και στάθηκα στο κέντρο της αγοράς, όπου γίνονται οι λαϊκές συνελεύσεις. Ήμουν μαγεμένος! Δε χωρούσε η ψυχή μου τόση ομορφιά! Χάζευα με τα χρώματα, με τα πέτρινα σπίτια, με τα παράθυρα, με τ’ αγριοπερίστερα, που τινάζονταν από τις φωλιές τους και πετούσαν προς τη θάλασσα. Κάποια στιγμή είπα μέσα μου: «Εδώ πρέπει να έρθω μ’ ένα κορίτσι που θ’ αγαπώ ως την τρέλα!» Και η ευχή μου έπιασε. Και πολύ γρήγορα, μάλιστα.

Με ρωτούν πολλοί γιατί ξεχωρίζεις τον Μόλυβο – γιατί τον βάζεις πρώτο στις προτιμήσεις σου απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας; Δεν μπορώ ν’ απαντήσω με επιχειρήματα. Αρκούμαι στο να δείχνω και να αναφωνώ. Να δείχνω τον οικισμό από το ύψος των «Δελφινιών» και να ρουφάω τον θαυμασμό του επισκέπτη μέσα από τα μάτια του ή να αφήνω να βγει από μέσα μου ένα βαθύ «αχ», καθώς αντικρίζω το φεγγάρι που ανατέλλει απ’ τη μεριά της Στύψης.

Μου αρέσει ο Μόλυβος – με αναστατώνει – γιατί είναι κι αυτός «χειροποίητος». Δεν έχει πάρε δώσε με μηχανές. Δούλεψαν γι’ αυτόν χιλιάδες μαστόροι, εκατοντάδες χρόνια. Με το γούστο, τη φρονιμάδα και την αξιοσύνη του χελιδονιού όταν φτιάχνει τη φωλιά του. Όλα είναι στη θέση τους. Οι δρόμοι, οι εκκλησιές, τα σπίτια, τα δέντρα, τα σαλκίμια, οι βάρκες, οι βρύσες, οι άνθρωποι.
Άνθρωποι καλοί, νοικοκυραίοι, μαραγκοί, ψαράδες, οικοδόμοι, κτηνοτρόφοι, αγρότες, που βαδίζουν αργά, αλλά σκέφτονται πολύ γρήγορα.

Φοβάμαι πολύ για τον Μόλυβο. Ο τουρισμός, που έδωσε μπόλικο ψωμί στον τόπο, έχει και τα κουσούρια του. Φέρνει, σε πολλές περιπτώσεις, και την απληστία. Και είναι κακός σύμβουλος η απληστία. Αλλιώς ήταν ο Μόλυβος που γνώρισα. Αλλιώς είναι σήμερα, που πολλά συμφέροντα μπήκαν στη μέση. Μπορούν, όμως, όλα να γίνουν. Και οι δουλειές να τρέχουν και η εικόνα του χωριού να γίνεται όλο και καλύτερη. Ποτέ χειρότερη. Στο κάτω κάτω, ο κόσμος τρέχει στον Μόλυβο μόνο για την ομορφιά του, την ανέγγιχτη. Την ομορφιά που είδαν καταπρόσωπο, αλλά και την εθώπευσαν και την προστάτευσαν, με νύχια και δόντια και σε δύσκολους καιρούς, ο Καραμανλής, ο Βασιλείου, ο Βενέτης και τόσοι άλλοι…"

Το άρθρο του Λευτέρη Παπαδόπουλου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΒΗΜΑ το 2004.

08/07/2019

Petros Sousamlis

01/06/2019

Δεν έχουμε κρύψει πως το παρελθόν και η αναζήτηση για κρυμμένες φωτογραφίες από αυτό είναι μια από τις αδυναμίες μας. Το ίδιο πάθος μοιράζεται από ότι φαίνεται ο Nikolaos Vakirtzis ο οποίος μας χαρίζει μια υπέροχη φωτογραφία από το πρώην καφενείο του ΣΕΑΛ(Σύνδεσμος Ερασιτεχνών Αλιέων Λέσβου) στην οποία διακρίνεται σε πρώτο πλάνο το Ρωσικό εμπορικό "ΜΟΝΟΗ" νηολογίου Αρκχανγέλσκ(λιμάνι του Ρωσικού Βορρά). Καλημέρα σας.

We have not hide that the past and the search for hidden photos from it is one of our weaknesses. It looks that Nikolaos shares the same passion with us, who gives us a wonderful photo of the former coffee shop of the Association of Amateur Fishermen of Lesvos, in which it can be seen the Russian ship "MONOH" registered in Arkhangelsk(port of the Russian northern).

11/05/2019

Καλημέρα σας με τη υπέροχη αυτή θέα!

Good morning with this wonderful view!

10/05/2019

Μην ξεχάσετε να πείτε καληνύχτα. Φωτογραφία του George Kazazis.

Don’t forget to say goodnight. Photo by George.

06/05/2019

Είμαστε ερωτευμένοι με την άνοιξη! 😊

We are in love with spring! 😊

20/04/2019

Η ταινία «Λεσβιακός Αύγουστος» αποτέλεσε αστείρευτη πηγή εικόνων από το νησί μας. Στα σημερινά στιγμιότυπα μπορείτε να απολαύσετε τα ιαματικά λουτρά στα Θέρμα όπου σήμερα στεγάζονται τα Therma Spa Mytilini. Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

πηγή/ source: http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1334/