14/04/2023
*…«Δεν αποκλείεται μια μέρα να ξυπνήσω καρτεσιανή, να κάνω κι εγώ το “ποιοτικό άλμα” που λένε, όπως στη Μεταμόρφωση του Κάφκα. Θ’ αρχίσω να περπατάω στο ταβάνι σαν την κατσαρίδα του Κάφκα, εννοώ κάτι ανάλογο σε φρίκη. Θα μάθω ν’ αναπτύσσω και να μακρηγορώ, να βγαίνω απ’ το καβούκι μου χωρίς να αισθάνομαι ότι με γδέρνουν. Θα μάθω να σερβίρω την αλήθεια με δόσεις και με μέτρο. Μ’ άλλα λόγια θα συμ-βι-βα-στώ. “Σας λείπει η κρίση, ο ρεαλισμός” μου λέν’ εδώ καμιά φορά οι άνθρωποι, “η αίσθηση του συγκεκριμένου”. Μπορεί. Ίσως να ‘φταιγε όμως το συγκεκριμένο, η πραγματικότητα ήταν κατά κανόνα τόσο τρομερή, ώστε δε μπορούσα να την αντικρίσω κατάματα, έπρεπε να την πάρω λοξά, απ’ τα πλάγια. Μα παν’ αυτά τώρα, θα προσ-αρ-μο-στώ, να πού ξεστόμισα μια λέξη που ούτε να τη φανταστώ δε μπορούσα. […] Δε θα ‘χω πια τίποτα δικό μου, τίποτα, ούτε ένα κομμάτι γης ν’ αγαπήσω. Δε θα ‘μαι από κανένα τόπο. Μένει μονάχα στον ορίζοντα μια ασπρίλα ορθάνοιχτη – το μέλλον – κι όσα μας περιμένουν εκεί μέσα».
ΜΙΜΙΚΑ ΚΡΑΝΑΚΗ, «Ματαρόα» σε δύο φωνές. Σελίδες ξενητιάς/«Mataroa» à deux voix. Journal d’exil. Les temps modernes, 6e année, no 58, août 1950/Μαρτυρίες 1 – Βιβλιοθήκη του Μουσείου Μπενάκη, Νοέμβριος 2007.
..Μνήμη Μιμίκας Κρανάκη, δεκαπέντε Απριλίους μετά.
