08/12/2023
“Working in Wartime Conditions (Part Three). Sanctions
EST and RUS below
Another serious challenge was the imposition of sanctions. To be honest, until the EU introduced the 11th package of sanctions, no one felt much impact, myself included.
▪When the EU prohibited companies from receiving money from Russia, many Russians began looking for intermediaries to pay for delivery, complete customs formalities, and bring in non-sanctioned cargo. At that time, such cargoes were abundant in the market, and our company was ready to provide such services.
▪Additionally, the EU imposed restrictions on the transit of Russian and Belarusian trucks into the territory of the European Union, freeing up 50% of the freight transport market. Prices soared exponentially. If before the war, transporting a truck from Tallinn to St. Petersburg cost around 900-1100 euros, afterward, prices reached up to 4500 euros. I believe it was the golden time for freight transportation in Estonia. All our warehouses were full, and storage prices exceeded all reasonable limits. We worked tirelessly. Thus, this emotionally nightmarish but commercially successful year passed.
▪Everything changed with the introduction of the 11th package of sanctions and Russia’s retaliatory measures.
▪The flow of goods to Russia redistributed. Currently, the main ports in Novorossiysk, Vladivostok, and the land borders of China and Mongolia operate around the clock, and goods enter Russia almost in the same volume as before.
▪First and foremost, the end consumers in Russia suffered from the sanctions because they are the ones paying for all of this. The consumer, not the state - there everything remains stable, even a 300% increase in prices doesn’t threaten the VPK personally. I’m talking about ordinary people whose lives strengthen the trenches.
▪Secondly, the entire industry in Europe entered stagnation - there was an oversupply of warehouses, freight carriers, and freight prices approached cost.
▪Bankruptcy of all possible participants in transport chains became commonplace, and it becomes clear that in such conditions, sooner or later, all small and medium-sized firms will leave the market. Only large players and companies with long-term contracts, a solid financial cushion, or connections to the government will survive.”
▪▪▪▪▪▪
Töö sõja tingimustes (osa kolm). Sanktsioonid
▪Veel üheks tõsiseks katsumuseks osutusid sanktsioonid. Olles aus, seni kuni EL ei kehtestanud 11. sanktsioonipaketti, ei tundnud eriti keegi midagi, mina kaasa arvatud.
▪Kui EL keelas ettevõtetel vastu võtta raha Venemaalt, hakkasid paljud venelased otsima vahendajaid, kelle kaudu saaks tasuda vedu, vormistada kõik tolliformaalsused ja tuua mitte-sanktsioneeritud kaupa. Tol hetkel oli selliseid kaupu turul väga palju ja meie ettevõte oli valmis pakkuma selliseid teenuseid.
▪Lisaks kehtestas EL piirangud Venemaa ja Valgevene veokite sisenemisele Euroopa Liidu territooriumile, vabastades 50% kaubavedude turust. Hinnad tõusid mitmekordselt. Kui enne sõda maksis veoauto vedu Tallinnast Peterburi umbes 900-1100 eurot, siis pärast seda tõusid hinnad kuni 4500 euroni. Ma usun, et see oli Eesti kaubavedude jaoks kullaaeg. Kõik meie laod olid pungil täis ja ladustamishinnad lõid kõik mõistlikud piirid. Me töötasime puhkamata. Nii möödus see emotsionaalselt õudne, kuid samas äriliselt edukas aasta.
▪Kõik muutus pärast 11. sanktsioonipaketi ja vastumeetmete kehtestamist Venemaalt.
▪Kaupade voog Venemaale ümberjaotus. Praegu töötavad peamiselt kaubasadamad Novorossiiskis, Vladivostokis ning Hiina ja Mongoolia maismaapiirid on ööpäevaringselt avatud ning kaubad saabuvad Venemaale peaaegu sama mahus kui varem.
▪Esiteks kannatasid sanktsioonidest kõige rohkem Venemaa lõpptarbijad, sest nemad maksavad selle eest. Tarbija, mitte riik - seal jääb kõik samaks, isegi 300% hinnatõus ei ähvarda VPK-d isiklikult. Ma räägin tavalistest inimestest, kelle elusid tugevdavad kaevikud.
▪Teiseks sattus kogu tööstusharu Euroopas stagnatsiooni - laohoonete, veokite vedajate ülepakkumine ning veofraktide hinnad lähenesid omahinnale.
▪Kõigi võimalike transpordikettide osalejate pankrotistumine muutus igapäevaseks, ja selgub, et sellistes tingimustes lahkuvad varem või hiljem kõik väikesed ja keskmised ettevõtted turult. Jäävad ellu ainult suured mängijad ja ettevõtted, kellel on pikad lepingud, tugev finantspadi või kuidagi seotud valitsusega.”
▪▪▪▪▪▪
Работа в условиях войны (часть третья)
▪Ещё одним серьёзным испытанием стали санкции. Если быть честным, то пока ЕС не ввел 11 пакет санкций, никто особенно ничего не почувствовал. И я тем более.
▪Когда ЕС запретил компаниям принимать деньги из РФ, многие россияне начали искать посредников, через которых можно было оплатить доставку, оформить все таможенные формальности и привезти не санкционный груз. На тот момент таких грузов на рынке было очень много и наша компания была готова оказывать такие услуги.
▪Кроме того, ЕС ввел ограничение на проезд российских и белорусских тягачей на территорию Европейского союза и доля рынка грузоперевозок освободилась на 50%. Цены взлетели в разы. Если до войны перевозка фуры из Таллина в СПб стоила примерно 900-1100 евро, то после цены доходили до 4500 евро. Я думаю, это
было самое золотое время для грузоперевозок в Эстонии. Все наши склады были забиты под завязку, а цены на хранение пробили все разумные пределы. Мы работали без отдыха. Так и прошел этот кошмарный эмоционально, но в то же время коммерчески успешный год.
▪Все изменилось с введением 11 пакета санкций и встречных мер от РФ.
▪Поток грузов на РФ перераспределился. Сейчас на приём грузов в основном работают порты в Новороссийске, Владивостоке, а сухопутные границы Китая, Монголии работают круглосуточно, и в Россию грузы поступают практически в прежнем объёме.
▪В первую очередь от санкций пострадали конечные потребители в РФ, потому что за всё это платят именно они. Причем потребитель не государство - там как раз всё ровно, поднятие цен даже на 300% ВПК лично хунте ничем не угрожает. Я говорю про обычных людей. Чьими жизнями укрепляют окопы.
▪Во-вторых, вся отрасль в Европе попала в стагнацию - начался переизбыток предложений складов, грузоперевозчиков, а цены за фрахты приблизились к себестоимости.
▪Банкротство всех возможных участников транспортных цепей стало обыденностью, и становится ясно, что в таких условиях рано или поздно все мелкие и средние фирмы уйдут с рынка. Выживут только крупные игроки и компании, которые имеют длинные контракты, компании имеющие толтую финансовую подушку или как-то связаны с правительством.