Ziggy Two-Shoes

15/10/2022

Test

29/09/2022

Voordat ik wat wil vertellen over de afgelopen weken in Pakistan wil ik tegen de mensen die ik onderweg ben tegenkomen in Iran graag het volgende zeggen: ik hoop dat het goed gaat met jou en je naasten. Wat er is gebeurd en wat er nu nog plaatsvinden heeft me diep geraakt. Als er iets is dat ik kan doen, laat het me weten. Blijf sterk Irani! 🍀😘

Dan de update. De zorgzame en moedige Chris Cross op zijn Burrito, de flamboyante kleine prins Antoine op zijn La Baroudeuse en Ziggy en ik, wij allen snakten naar een pauze. Een serieuze pauze. Om de bittere nasmaak weg te poetsen die de ontelbare kilometers onder politie-escorte, de rusteloze nachten op de daken van politiekazernes en de urenlange onderhandelingen met de Pakistaanse bureaucratie achter hadden gelaten.

Vandaar dat we noordwaarts trokken, diep de bergen in. Onze gedachten en wielen waren bij de beruchte en beroemde Karakoram Highway, door sommige(n) (fietsers) het achtste wereldwonder genoemd. Niet eerder was bij Ziggy en mij de wil om een steile pass over te kruipen zo nadrukkelijk aanwezig. Niet eerder was er zo’n pregnante wens om naar beneden te vliegen over een slingerende weg tussen giganten: bergen die behoren tot de grootste en hoogste op de planeet. Het vooruitzicht van geurende dennenbomen, bergdorpen vol goedlachse bewoners, brullende rivieren gevuld met grijs, ijskoud smeltwater… precies wat we nodig hadden.

Maar, een stroeve start: geëxplodeerde band bij Burrito, een gebroken shifter bij La Baroudeuse, een gebogen remschijf bij Ziggy en wat waarschijnlijk het corona-virus was voor mij. De eerste kilometers waren niet eenvoudig. Gelukkig verscheen er beter weer aan de horizon, was de omgeving spectaculair en krikte de aanwezigheid van de door de Pamir Highway getekende Ed met zijn Betty (die ons vanaf Gilgit vergezelden) ons gemoedstoestand omhoog.

Samen zagen we hoe de drie hoogste bergkammen ter wereld (de Hindu Kush, de Karakoram en de Himalaya) bij elkaar kwamen. Samen klommen we naar het basiskamp van de Nanga Parbat, reden we langs de Indus en werden we getrakteerd op valleien gedrapeerd in het gouden licht van een ondergaande zon.

Nadat Ed ons weer verliet, beklommen wij zessen de Babusar pass. Een klim naar boven de 4000 meter met een lengte van 40 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van tussen de acht en negen procent. Ziggy en ik hadden tot dat moment niets vergelijkbaars gedaan. Spanning, muziek, creatieve scheldwoorden, kinderen die ons voortduwden en de ondersteuning die we elkaar gaven zorgden er uiteindelijk voor dat we de top bereikten.

Na een waanzinnige afdaling waarin de omgeving opnieuw in vuur en vlam werd gezet door de weergoden, volgden we onze weg terug naar Islamabad. Meer nieuwsgierige ogen, perfecte baarden, lachende kinderen, groene valleien vol leven, kleurrijke sari’s, serieuze voedselvergiftiging, twee lekke banden en een bijna zware botsing met een motorrijder (het was mijn eigen schuld) die gelukkig enkel leed tot een scheef tassenrek en niet een dubbelgevouwen wiel.

Het avontuur in noordelijk Pakistan resulteerde in een gehavende fiets en gekneusde, zieke, zwakke fietser te Islamabad. Pakistan neemt, Pakistan geeft.

Voor nu rusten Ziggy en ik een paar dagen uit terwijl we wachten op goedkeuring om India binnen te rijden. Zodat we onze reis naar Bhutan kunnen voortzetten.

26/08/2022

Salaaaaaaam! Oh, hoeveel ik ben gaan houden waarop men in Iran ‘Goedendag’ zegt. Arabisch, ik weet het maar dat Farsi, my oh my! Het is alsof iedereen hier zingt wanneer men spreekt. Het roept herinneringen op aan thuis.

Er is een hoop gebeurd sinds de laatste update. Allereerst, we hebben een stukje gefietst. We kropen over kale bergen, zagen torenhoge zandduinen, groene valleien en bla bla bla… Jullie weten het nu wel zo’n beetje. Het was heet, natuurlijk, maar wat anders zou je kunnen verwachten van de zomer in Iran? Precies, niets.

Interessanter om te melden: we hebben de woestijn ontmoet in Mesr waar we poedelnaakt in het warme zand lagen, zagen veel onbekende sterren, ontdekten dat deze immense leegte alles behalve leeg is, ervoeren de oorverdovende stilte en weten inmiddels hoe bloed dat door het lichaam vloeit klinkt.

Verder ontdekten we Tehran, Isfahan en Shiraz. Het was in deze prachtige steden waar we meer te weten kwamen over de Iraanse cultuur. Hafez, Sa’adi, Khayyam - deze poëten en hun magistrale strofen die zo velen in dit land moeiteloos in een gesprek verweven, doelloos rondrijden in de nacht met de muziek van Shajarian op de achtergrond, taarof, limoensap op alles, de grenzeloze nieuwsgierigheid van de Iraniërs, de flexibele spieren en banden vanwege het uren zitten in kleermakerszit, levendige bazaars en koffieshops waar jong en oud discussiëren, zonnebloempitten eten zo snel als een hamster, boeren en andere verkopers die geduldig wachtend voor zorgvuldig ingerichte kraampje langs de weg zitten, zwaar rokende barbecues gevuld met schapenvlees tot vijf in de morgen, de cultuur van het achteloos weggooien van rommel in de straat en zoveel meer…

Ik wil graag eindigen met een bedankje richting alle Iraniërs. In Iran is het moeilijk om alleen te zijn of je eenzaam te voelen, het is nog moeilijker om met een lege maag rond te fietsen en het is onmogelijk om niet iedere vijf minuten begroet te worden door een brede glimlach. خیلی ممنون ایرانی ها! Wij groeten jullie, zij die ons hielpen, hun naasten en alle anderen!🍀🤞🏻❤️

PS 1: er staan zes nieuwe verhalen op www.noplaneneeded.com voor hen die de behoefte hebben aan leesvoer op de wc.

PS 2: ik heb een aantal ansichtkaarten verstuurd vanuit Tehran en deze zouden bij nu moeten zijn gearriveerd, they should have arrived. Kan iemand die er een heeft besteld aangeven of deze zijn aangekomen? Ergens is mij verteld dat de post is uitgevonden in Perzië maar je kunt niet zeker genoeg zijn.

“i learned this, at least, by my experiment; that if one advances confidently in the direction of his dreams, and endeavors to live the life which he has imagined, he will meet with a success unexpected in common hours. He will put some things behind, will pass an invisible boundary; new, universa...

30/07/2022

Lieve volgers, hopelijk bereikt dit bericht jullie en jullie naasten in goede gezondheid en gemoedstoestand. Ziggy en ik maken het goed. Acht dagen geleden zijn we Iran binnengerold na een enerverende tocht door Armenië. De steile bergen, het droge klimaat dat de keel in schuurpapier verandert seconden nadat je hebt gedronken, stevige tegenwind, wegen met gaten zo diep dat je je erin kunt verstoppen en een onvergefelijke zon maakten de route niet bepaald eenvoudig. Voor de eerste keer hebben we vals gespeeld: Ziggy achter in de vrachtwagen, Guido voor in de cabine bij Sina, een vriendelijke chauffeur die ons een stukje verder bracht. Na een vochtige nacht kamperen boven op een bergpas, wakker worden tussen de wolken en een wonderlijke afdaling lag daar Iran. De woorden van Walt Whitman dansten voor onze ogen: ‘Do you know what it is as you pass to be loved by strangers? Do you know the talk of those turning eye-balls?’ Ondanks dat de temperaturen verder omhoog zullen kruipen naar de 40 graden en daar voorbij gaan we volgende week proberen van Isfahan naar Shiraz te fietsen. Of het gaat lukken is op dit moment voor ons een raadsel maar we houden jullie op de hoogte.

21/06/2022

Een korte update. Op dit moment begeven we ons in het immense Turkse achterland. De afgelopen drie weken mochten we majestueuze bergen aanschouwen, rollen over slingerende grindpaden, velden vol kleurrijke bloemen ruiken en afkoelen in verfrissende rivieren. Oude bekenden vonden we terug op ons pad, nieuwe vriendschappen werden gesloten. Voor het eerst was er ook sprake van enige tegenslag: klevende modder die ons dwong lopend verder te gaan, overvallen worden door een angstaanjagende onweersbui, verdwaald raken op een zoutmeer, een allesverzengende zon en de eerste twijfels over de reis en waar we nu eigenlijk helemaal mee bezig zijn. Maar het hoort allemaal bij het pact dat bij vertrek is gesloten met de open weg. Dus we blijven trappen en rollen.

07/05/2022

Door de ongerepte heuvels van Zuid-Albanië hobbelden we gisteren Griekenland binnen. Fiets en bestuurder maken het goed. De warmte, vriendelijkheid en gastvrijheid van de Balkanlanden is moeilijk te vatten in woorden. We zeggen ‘Faleminderit’ 🍀 en ‘hvala’ 😘 richting zij die we onderweg tegenkwamen en die ons hielpen.

22/04/2022

We maken het goed en bevinden ons in de groene heuvels van het Bosnische platteland. Het weer is grauw en het regent pijpenstelen maar dat zorgt ervoor dat ik een welverdiende poetsbeurt krijg en Guido zich kan douchen.

Waarom Guido voor mij, Ziggy de fiets, heeft gekozen in plaats van de auto, motor of het wandelen, dat valt te lezen te lezen op

Geen berm dit keer, maar pauze op het terras. Vijf plastic tafels waarvan er minstens twee wiebelen, stoelen die niet op elkaar lijken. Guido en ik zijn de enige klanten. De aprilzon schijnt flauw, geen zuchtje wind. Hij zit en ik sta naast de tafel onder een fletse parasol met rafelranden. Op tafel...

14/04/2022

We moesten over sneeuw en ijs, over gravel, kiezel en slecht asfalt, maar als je maar blijft trappen, dan belonen de Dolomieten je dubbel en dwars. De fiets en bestuurder zijn getest en beiden maken het goed. Vooral vanwege de aardige mensen die we ontmoeten en het fijne weer.

08/04/2022

Nadat we Frankrijk en Duitsland aan elkaar vlochten, nadat we Duitsland en Zwitserland aan elkaar regen hebben we de afgelopen twee dagen ook de Alpen bedwongen. Guido staat hier, mijn inziens, nogal iets te euforisch bij het meer van Reschen. Er wachten nog vele kilometers op ons. De gastvrijheid en warmte van de mensen die we tot dusverre hebben mogen ervaren zijn zeer bijzonder.

06/04/2022

Guido en ik kwamen vorige week een obstakel op onze route langs het kanaal tegen. Een onverharde omweg door de bossen werd ons niet te ontfietsen lot. We hebben waarschijnlijk een danig aantal andere vriendelijke bosbewoners gestoord bij deze omtrekkende beweging. Wij zijn echter van mening dat, mochten er klachten van overlast zijn ontstaan, men deze zou moeten indienen bij meneer en mevrouw Zwaan.

31/03/2022

We zijn bijna in Straatsburg. Dat verbaast mij niets. Op wat glibberige kasseien ergens voorbij Flomborn na ben ik eigenlijk niets tegengekomen dat me met enige verbazing zou moeten treffen. Voor Guido geldt dat niet: hij keek in Koblenz al verbaasd om zich heen. We trappen en we komen vooruit!