04/05/2026
Veel mensen denken bij verhuizen naar een ander land vooral aan de praktische dingen. Een huis vinden, lokale regels en papierwerk op orde krijgen, de taal leren, je weg kennen in de supermarkt. Allemaal terechte punten, maar zoals ik al vaker heb geschreven zit het veel meer in andere dingen. De nuances.
Het kan best even duren, je echt ergens thuis voelen. Je plek vinden. En vooral: je mensen vinden.
Ik ben nog altijd zo blij dat dit koor bij mij op mijn pad kwam. Wat enkele jaren geleden begon als een klein clubje van 10-12 vrouwen, is inmiddels meer dan verdrievoudigd. Allemaal vrouwen met verschillende achtergronden (continenten, talen, kleuren, levensovertuigingen), maar verbonden door de muziek.
Muziek, focus, samen iets moois neerzetten. Maar ook gewoon mensen bij wie je je thuis voelt. En afgelopen jaar merkte ik ineens echt goed hoezeer ik me gedragen voelde door een deel van deze meiden. Een waardevol besef, want ik realiseer me ook dat ik een groepsgevoel als dit in Nederland nooit gekend of gehad heb.
Gisteren stonden we weer met elkaar op het podium. Samen met een ander koor uit Göteborg gaven we een optreden voor een volle zaal. En ik ben zó blij dat ik er eindelijk weer bij kon zijn, na een aantal gemiste concerten. Het voelde als een klein stukje van mezelf dat weer helemaal op z’n plek viel. En eerlijk is eerlijk: dat applaus geeft uiteindelijk toch ook wel een kleine endorfine kick.
En vanochtend ging onze kleine wekker gewoon weer vroeg. Geen “spotlights”, geen applaus, maar een klein mensje dat net zo overtuigd is van mijn zangkunsten (of nouja.. dat hoop ik dan maar) en minstens zo vaak om een encore vraagt. Of gewoon keihard begint te lachen omdat ik bij alles wat we doen gekke liedjes bedenk.
Misschien is dat het wel.
Dat “je mensen” niet alleen betekenen dat je ergens bij hoort, maar ook dat je gedragen wordt.
Op een podium.
En de volgende ochtend, gewoon thuis.
