Ian the Aswang

Ian the Aswang Mijn reisavonturen in de Filipijnen.

14/03/2020

14 maart, zaterdag
Het virus heeft ons in snelheid gepakt. De enige weg naar buiten loopt via Singapore, en we proberen – tot nu toe zonder succes – onze vlucht te vervroegen. We blijven proberen, en zoniet probeer ik via de ambassade aan medicatie te geraken. Ik heb nog voor 3 weken.
De quarantaine is hier hard en dwingend. Voeding is er niet meer in de winkel, maar wij hebben nog veel in stock. Jeana gaat buiten met een mondkapje, net zoals Maricar. Johndel blijft binnen, net als ik. Het sociale leven is stilgevallen, de weinige expats in de compound zitten bij elkaar, op veilige afstand. We overleven dit wel, zoveel is zeker.

07/03/2020

7 maart, zaterdagmorgen

Zaterdag en zondag zijn luie dagen: we staan pas om 7 op en lummelen de hele dag door. Mijn diarree is over, ik heb de hele nacht kunnen slapen. Boven dien is wakker worden met goed nieuws ongelooflijk. Oone is aan de beterhand, en hoewel de weg nog lang is, is er hoop op volledige genezing. Dank u superartsen uit Leuven, die dit mogelijk maken.
Aan de einder gloort langzaam onze vertrekdatum, nog 20 dagen verwijderd. Mijn zin om terug te keren staat op – oneindig, maar ik mis mijn kat en dat maakt veel goed. In oktober probeer ik terug te komen om de winter te vermijden. Mijn toekomst, voor zover ik die nog heb, ligt hier.

03/03/2020

3 maart, dinsdag
Hoewel niemand hier wakker ligt van het coronavirus, behalve de nieuwslezers, werd vanmorgen één van de belangrijkste verbindingen naar de Filipijnen afgesloten. Je kan niet meer naar Manila via Dubai met Emirates, en ongetwijfeld zullen Qatar en andere spoedig volgen. De Filipijnen zullen dan enkel nog via het Zuiden te bereiken zijn, via Singapore of Djakarta. Dat is een goede zaak voor Davao, zullen kwatongen zeggen, maar de verspreiding van het virus stop je er natuurlijk niet mee. Het aantal doden door Corona staat officieel op 1, het aantal gevallen op 3, maar niemand neemt die cijfers ernstig. Registratie kost opname in het ziekenhuis en geld, net wat de meesten ontberen.
Voor ons verandert er voorlopig niks, wij keren op 27 maart terug via Singapore en Zurich. Dik tegen mijn zin, en zelfs tegen die van Jeana. Zij moet gaan werken, maar liefst zouden we hier blijven, de kat halen en van het leven genieten. Ik kom terug als het appartement verkocht is, zoveel is zeker.
Het is bijna half elf, we gaan n fles bier openen. Dom Gaspar ligt onaangeroerd op tafel: heeft dit alles wel zin?

01/03/2020

1 maart 2020, zondag

De dagen kabbelen voort. We zijn volledig ingeburgerd: de AC hangt er ongebruikt bij, we behelpen ons met de ventilator, en dat alleen op het warmste moment van de dag, omstreeks 2 uur meestal. Ik stap ook steeds beter, de vochtige hitte doet me goed. Mijn spieren zijn ontspannen en ook veel losser: het lukt me bijna om met een volledig gestrekte linkerarm iemand aan te wijzen. Ik oefen elke dag, zij het niet systematisch. We gaan ook elke dag naar de markt, hoewel ik vaak blijf hangen bij Kris, de Amerikaan die hier vlakbij woont! Het is een echte Texaan: luidruchtig, breedsprakerig en grof, maar met een klein hartje. Zijn vrouw verliet hem en voor hem zijn alle vrouwen trash, wat hem niet belet om alles met een rok na te fluiten. En liefst zonder rok, zegt hij vloekend tegen me.
Jeana, Maricar en Johndel gaan vandaag naar het schrijn van de Nino in Mintal. We zijn daar al geweest, zegt Jeana, maar ik betwijfel dat Momenteel zijn ze al een half uur vertrekkensklaar: om een voor mij onduidelijke reden vertrekken ze maar niet.
Ze zijn terug van de H. Mis en vertrekken nu naar zee. Ik ben alleen thuis en Tom komt zo. We zijn al jaren bevriend en hij één van de redenen waarom ik hier zo graag kom. Ik sluit hier af, ik moet nog eten.

18/02/2020

18 februari, dinsdag

Het is weer even geleden dat ik nog wat geschreven heb. De dagen gaan hier veel te snel, over een maand gaan we alweer naar huis. Drie maanden is niets in het paradijs.
Zondag zijn Jeana’s ouders, samen met Maricars broer en schoonzus, naar huis vertrokken. Het is stil en rustig in huis, en zo heb ik het graag. Enkel Maricar en Johndel zijn er, en hij gaat overdag werken. De vogels fluiten, overal tsjirpen insecten (het wemelt hier van de nachtdieren) en we slapen heerlijk, aan zo’n 24 graden omstreeks 3 uur ’s nachts.
Jeana slaapt uit, meestal tot 8 uur. Ik ben om 6 uur wakker, voor de meesten is de dag dan al twee uur begonnen. Buiten de compound zijn alle sari sari stores open en knipt de kapper zijn eerste klanten. In een salon met airco, gemaakt van spaanplaten, kost dat 50 piso, net geen Euro. Er wordt geknipt aan de lopende band. Ik laat mezelf gewoon kaalscheren, dat is gemakkelijk en relatief fris.
Hier gaat het leven zijn gewone gang. Op woensdag ga ik naar de Rotary, op zondag gaan we naar het strand. En nu gaan we ontbijten, tot later!

11/02/2020

11 februari

We zijn een maand hier. Mama en Papa zijn probleemloos thuisgeraakt, maar toch voel ik, hier in Davao, de spanning over het coronavirus toenemen. Je kan nergens nog face masks krijgen, alles is uitverkocht. Er zijn nu 18 gevallen geregistreerd en 1 dode. Het zijn er ongetwijfeld meer, niemand kent het exacte aantal. De Filipijnen…
Het leven gaat hier zijn gewone gang. Ik erger me soms wat aan Jeanas ouders die hier al een maand vertoeven en geen aanstalten maken om naar huis te gaan. Ik probeerde er gisteren met Jeana over te praten maar dat lukt niet meer. Ze is weer helemaal Pilipina: privacy is onbestaande en onbelangrijk. Anderzijds begrijp ik haar ook wel. Dus zit ik meer en meer achter de PC (ik moet nog veel afleveringen van Sturm der Liebe bekijken 😊). Woensdag gaan we naar de 52ste verjaardag van het charteren van de Rotary Club of South Davao en vrijdag gaan we naar Valentijn. Melig, ik weet het, maar het is ten minste onder ons.
Toch probeert ze goed voor me te zorgen, tot op het absurde af. Meermaals krijg ik de vraag of ik yoghurt wil, tot ik uiteindelijk toegeef. Eten moet ik doen, en liefst zoveel mogelijk. Als ik geen brood wil moppert ze. Het is van dat superdonkere brood dat ik niet lust, maar mijn wil is geen argument. Eten moet en eten zal ik. Dat ik thuis ’s morgens enkel koffiedrink is van geen tel. Eten, eten, eten.
Dus houd ik vol en eet ik maar, in het Paradijs is niets anders te doen.

04/02/2020

3 februari
De dagen vliegen hier voorbij. Voor je het weet heb je een week niets gepost. Toch zitten we hier niet stil. Ik heb onze club, Rotary Gent-Prinsenhof, vertegenwoordigd bij RC of South Davao. De meesten kennen mij en ze hebben ons uitgenodigd voor de 52ste verjaardag van hun charter day op 12 februari.
Vrijdag hebben we Jeana’s verjaardag gevierd: al haar zussen waren er! Het was letterlijk een groot succes, we hebben twintig bakken verzet! Literflessen! Drie lechons! Iedereen hubog! Zaterdag recupereren en zondag naar Mervillas beach, weer feest. Gisteren moest ik recupereren. Ook weer tijd voor ernstige dingen: woensdag Rotary en vrijdag vertrekken Mama en Papa naar huis. Over Hong Kong, dwars door het corona virus.

26/01/2020

27 januari
Gisteren werd, na tien dagen, eindelijk sneller Internet geïnstalleerd. Alles werkt, dus houden we hout vast.
PLDT is de meest klantonvriendelijke maatschappij ter wereld. Ze hebben een monopolie in de Filipijnen en dat merk je aan alles: service kan hen geen barst schelen, enkel verkoop. Ze stelen je load waar je bij staat. 20piso voor 48 uur unlimited bellen, staat er, maar na 40 uur houdt het op. Hopelijk blijft het internet deftig. Het zou 5G zijn maar het is alleszins minder snel dan dat in Gent.
Er is ondertussen wel wat gebeurd: Rommel en Corinna zijn getrouwd, ik heb me stierlijk verveeld in het ouderlijk huis op Samal, we hebben geslapen in een resort en zijn zelfs nog niet bij Gerard geraakt. Het is te druk. Gisteren hebben we stoofvlees gegeten en het was heerlijk. Vandaag zal het wel weer vis worden…
Vrijdag is Jeanas verjaardag.

16/01/2020

17 januari, aankomst van mijn ouders

Een luie dag heeft ook een aantal voordelen. Je kan wat indrukken laten bezinken en nadenken over wat komen gaat. Het is trouwens toch te warm vandaag: 34 graden in de schaduw, je kunt niks doen. Een paar dagen geleiden zei Jonathan, een leraar, me: mensen beschouwen ons als lui. Maar dat is niet zo. Wij staan gewoon vroeg op. Het kind moet een naam hebben, dacht ik toen.
Maar vandaag was dus zo een dag: de vliegen lagen dood op het schap van de hitte. De luchtvochtigheid bedroeg nagenoeg 100%. Ademen is zwaar en moeilijk, zelfs ’s nachts. Eens het 18 uur is en de zon gaat onder, koelt het af naar iets onder de 30 graden, een hele verademing. De mensen komen op straat en gaan naar de markt. Vis, fruit en kip is volop te verkrijgen, maar toch is het minder druk dan vroeger, minder kraampjes ook. De inflatie heeft hier keihard toegeslagen: er is hier geen loonindexering. Moest Jeana niet maandelijks geld sturen, het zou bittere armoede zijn. Maricar werkt niet (ze mag niet om gezondheidsredenen zegt Jeana, maar daar geloof ik niet veel van) en Johndel is een guard: moest Jeana er niet zijn, wordt het een enkele reis naar de squatters area.
Vicente heeft Jeana opgehaald en is op weg naar huis. Uiteraard was het vliegtuig te laat. Tegen 16 uur is ze thuis. Onmiddellijk moet de airco aan, waarop Jeana’s moeder begint te hoesten en te rochelen. Ze schraapt haar keel en spuwt een dikke fluim het venster uit. It’s the Philippines, who cares!
We eten vis en soep van vis. Morgen komen mijn ouders aan, om 10 voor vier. Allez, Pinoy time he.

16/01/2020

16 januari, terugkomst van Jeana

Rotary is, samen met de vrijmetselarij, de absolute top van de Filipijnse samenleving. Het lidmaatschap is exclusief en fel gegeerd. Er zijn clubs voor mannen en vrouwen, hoewel de gemengde clubs het populairst zijn. Eens lid maakt de hele familie deel uit van de community: je gaat samen zwemmen, joggen en naar het strand. En er is natuurlijk de Community Service, onze DAG.
Probleem is de afspraak. Zoals alles in de Filipijnen is het uur slechts een indicatie. Officieel begint de meeting om 12 uur, 13 uur is realistischer. Arthur is er niet, enkele anderen wel. Het is leuk en ook het bezoek aan De Boerderij en de afsluiter bij Rudy zijn leuk.
Vandaag is een rustdag, Jeana komt thuis van Bohol.

Address

Davao City
8000

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ian the Aswang posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share